ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

I PAESAGGI DELLA MIA INNOCENZA



I paesaggi della mia innocenza
sono spariti come l’infanzia
ineffabile e inafferabile;
io non mi so bambino
e così non ricordo bene
una campagna
un fiume
del tempo andato…
pure nessuno m’ha ditto
di quella campagna,
quell fiume
e di una scampagnata
lontana
che specchia fiume e campagna…
ma io non ricordo com’ero
allora…
confusamente indovino
d’ avere appartenuto
visibile ospite
(o invisibile?)
ad un misterioso gaudio
che una felice dea
aveva indotto su un prato…

Atene 12.5.1931
 


ΤΑ ΤΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΜΟΥ


Τα τοπία της αθωότητάς μου
χάνονται σαν τα παιδικά χρόνια
ανείπωτα και άπιαστα·
δε με ξέρω μικρό παιδί
κι έτσι δε θυμάμαι καλά
μια εξοχή
ένα ποτάμι
του περασμένου καιρού…
ακόμα κανείς δε μου μίλησε
για κείνη την εξοχή
εκείνο το ποτάμι
και για μια εκδρομή
μακρινή
που καθρεφτίζει ποτάμι κι εξοχή
μα εγώ δε θυμάμαι πώς ήμουνα
άλλοτε…
συγκεχυμένα μαντεύω
πως έχω πάρει μέρος
ορατός επισκέπτης
(ή αόρατος;)
σε μια μυστηριώδη χαρά
που μια μακάρια θεά
είχε φέρει σ’ ένα λιβάδι

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΛΕΙΑΣ

Στις μέρες μας
Έχουμε την ανέλπιστη τύχη
Να θαυμάζουμε
Πλήθος φερέλπιδων λογίων
Αδιαμφισβήτητα ταλαντούχων
Οι οποίοι δημοσιεύουν
Μια λαίλαπα αριστουργημάτων

Εκτός αυτού
Οι εν λόγω λόγιοι
Είναι επίσης προικισμένοι
Με την αστείρευτη έφεση
Προς τις δημόσιες σχέσεις
Και βεβαίως προς τους επαίνους
Ιδιαίτερα όσων
Διατηρούν λογοτεχνικά περιοδικά
Από τους τελευταίους
Οι όντως επαΐοντες της ποιήσεως
Κατέχουν το αναφαίρετο δικαίωμα
Της επιλογής των αρίστων
Στην ανωτέρω αρετή
Ούτως ώστε να κοσμήσουν
Τις δημοφιλέστατες σελίδες
Των εξαιρετικών περιοδικών τους
Με τις ποιητικές αυτές ιδιοφυίες

Και χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι!

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ

Ήτανε μέσα του Νοέμβρη
Ήμουν παιδί
Έξω απ’ το σπίτι μας ακούγονταν
Κρότοι σωρός
Άλλοτε πιο αραιοί
Κι άλλοτε συνεχόμενοι
Έτσι που μας έκοβαν το αίμα

Στην παιδική μου απορία
Η μάνα μ’ ένα χαμόγελο χαμένο
Πίσω απ’ της φρίκης την αλήθεια
Απαντούσε
- Εβγήκανε πολλά πουλάκια αγόρι μου
Κι ήρθανε κυνηγοί
Να κυνηγήσουν

Ήταν καλό λοιπόν και τότε το κυνήγι
Όπως πριν από χρόνια
Το ’χε γραμμένο ο Ποιητής
Κι επήρανε πάρα πολλούς τα σκάγια

Και ξαφνικά μια νύχτα
Λίγο μετά τα μέσα του Νοέμβρη
Τέλειωσε το κυνήγι
Γιατί Έφυγαν
Όπως εμάθαμε
Εκείνα τα πουλιά


 
Γιάννης Βούλτος

Ω ποιητά

Ω ποιητά του έρωτος
Ο στίχος σου εξαίρετος
Η γλώσσα μέλι ρέει
Το γλύφουνε οι νέοι
Κι οι νέες αναγνώστριες
Και σε χιονιές και σ΄ όστριες
Ω ποιητά παντός καιρού
Και της ξηράς και του νερού
Στις μέρες του καλοκαιριού
Υπό το φως του φεγγαριού
Τι έμπνευση κι εκείνη!
Σαν βλέπεις το μπικίνι
Να το φορεί η μούσα
Η χαμηλοβλεπούσα
Και καθώς μόνο ερωτικός
Έσο πολύ προσεκτικός
Να μην σε πάρουν μάτι
Στην ξενοκυσθαπάτη



Γιάννης Βούλτος

Αυτοπυρπόλησις Καθηγητού Πανεπιστημίου

Σήμερα 3-11-2010 τα ξημερώματα βρέθηκε απανθρακωμένο στο γραφείο του το πτώμα του Κλαύδιου Νέρωνα, καθηγητού αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου της συμπρωτεύουσας. Ο αείμνηστος Κλαύδιος Νέρων σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις που συγκέντρωσε η Αστυνομία Πόλεων, προέβη στο απονενοημένο διάβημα αυτοπυρπολούμενος, αφού είχε πρώτα περιλουστεί με υγρό αναπτήρα μάρκας Zippo. Πλησίον του πτώματος βρέθηκε και ο αργυρόχρους αναπτήρας του νεκρού, επίσης μάρκας Ζippo, ο οποίος έφερε στη μια πλευρά του σκαλισμένη τη μορφή του Παρθενώνα, ενώ στην άλλη επίσης σκαλισμένη την προτομή της Βασιλομήτορος Φρειδερίκης. Πενήντα εκατοστά από τον αναπτήρα βρέθηκε και το τελευταίο σημείωμα του αυτόχειρα, το οποίο εξηγώντας την πράξη του αναφέρει τα ακόλουθα:

«Σύμφωνα με το ονοματεπώνυμό μου και ο θάνατός μου. Ως Κλαύδιος θα πράξω το απονενοημένο, ως Νέρων θα πυρποληθώ. Δεν αντέχω πια τη βεβήλωση του Ιερού μας Βράχου. Μετά τον ηρωικό θάνατο του εφόρου Κάλχα, έμεινα μόνος στον Αγώνα για την προάσπιση των Εθνικών μας μνημείων. Οι δολοφόνοι του Κάλχα όπλισαν και το δικό μου χέρι με το Zippo και το υγρό του. Ζήτω η 4η Ιουλίου. Ζήτω το έθνος.»

Γιάννης Βούλτος

Από τον Τοίχο

Ο Ποιητής
Δεν κάνει καριέρα
Κάνει σαμποτάζ

Ο πάππος του τρομοκράτη Κλαδόγιαννου

Γκράουτσο Μαρξ

Ο σύγγαμβρος του τρομοκράτη Κλαδόγιαννου

Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσες

Σύλληψη Σπείρας

«Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών ύστερα από λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι αμερικανικός και θα μεταδίδει ψέματα. Έλληνες, μη τον ακούτε. Ο πόλεμος συνεχίζεται και θα συνεχισθεί μέχρι της τελικής μας νίκης. Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων».

Η παραπάνω προδοτική επέμβαση στο ηρωικό μήνυμα που εκφώνησε ο Κώστας Σταυρόπουλος τον Απρίλιο του 1941 βρέθηκε σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή στα χέρια του περιώνυμου τρομοκράτη Ιωάννη Κλάδου ή Κλαδόγιαννου. Ο Κλαδόγιαννος, ο οποίος ας σημειωθεί ότι είναι σύγγαμβρος του Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσες και εγγονός του Γκράουτσο Μαρξ, συνελήφθη από άνδρες της ομάδας Χ στη συμβολή των οδών Μάνου Κατράκη και Γκάρυ Κούπερ στην Ιεράπετρα Λασιθίου, ενώ ετοιμαζόταν να προβεί σε σωρεία αντεθνικών και τρομοκρατικών ενεργειών. Στην κατοχή του, εκτός από την ανωτέρω ανατρεπτική και προδοτική προκήρυξη βρέθηκαν και τα ακόλουθα ενοχοποιητικά στοιχεία:

Καθηγητικός κατάλογος χρώματος μαύρου, στον οποίο καταγράφονται τα ονόματα των συνεργατών του συνοδευόμενα από βαθμολογίες τριμήνων, τις οποίες προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει η Δίωξη Αντιαμερικανικού Εγκλήματος.

Πλαστή φοιτητική κάρτα σίτισης με το ψευδώνυμο Αλέξιος Ψείρας.

Δύο πιστόλια colt peacemaker με σιγαστήρα.

Δύο βιβλία του ποιητή Μίμη Κωστήρη.

Πάνω από 100 αποδείξεις αγοράς βιβλίων από γνωστό για την ανατρεπτική και συνωμοτική του δράση βιβλιοπωλείο της πόλεως των Πατρών.

Ένα αυτόγραφο του ηθοποιού Δήμου Σταρένιου.

Δύο φωτογραφίες που απεικονίζουν τον εγκληματία να συντρώγει σε παραλιακό εστιατόριο της Ιεράπετρας Λασιθίου με τους «συνοδοιπόρους» Τεντουρή Νικόλαο και Τάβλα Εμμανουήλ, των οποίων τα ονόματα έχουν επίσης καταγραφεί στον καθηγητικό κατάλογο χρώματος μαύρου και συνοδεύονται από τις αναμφίβολα κωδικοποιημένες βαθμολογίες τριμήνων με μέσο όρο για τον πρώτο ύποπτο 03 και για το δεύτερο 19 και 12/13. Στη δεύτερη βαθμολογία υπάρχει η επίσης κωδικοποιημένη σημείωση «μπορούσε και καλύτερα», η οποία σύμφωνα με ανώτατα στελέχη του Δεύτερου Γραφείου Αντικατασκοπείας και Αντιμετώπισης του Αναρχοκομμουνιστικού Κινδύνου αποτελεί το κλειδί για την εξιχνίαση και τη σύλληψη της προδοτικής και αναρχοσυμμοριτικής Σπείρας, της οποίας ως αρχηγός εμφανίζεται ο πεμπτοφαλαγγίτης Κλαδόγιαννος.

Γιάννης Βούλτος

Ηρωική και Τραγική Πτώση

Εκτελώντας ειδικές διαταγές της αυτού εξοχότητος του κ. Υπουργού Κουλτούρας, ο υπεύθυνος και αρμόδιος έφορος αρχαιοτήτων Κ. Κάλχας, στην προσπάθεια του να προστατεύσει μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός του τον Ιερό Βράχο από την κομματική φαυλοκρατία και την κομμουνιστική απειλή, επιτελώντας μια κορυφαία πράξη εθνικοφροσύνης έπεσε ως ήρως από ύψος 30 μέτρων, με αποτέλεσμα να βρει τραγικό θάνατο. Το πτώμα του βρέθηκε ακριβώς στο κέντρο της σκηνής του Διονυσιακού Θεάτρου, τυλιγμένο με την Αμερικανική σημαία.

Ο εκλιπών, διατελών μέχρι του τέλους του μέγιστος θεράπων της ελληνικής Ιστορίας, έχασε τη ζωή του στην προσπάθεια να θεραπεύσει μια δόλια πράξη ιστορικής αδικίας – στην οποία κάποιοι ξενοκίνητοι κομμουνισταί σε μια παρόμοια παλαιότερη περίοδο είχαν προβεί. Ο αείμνηστος έφορος έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδος υποστέλλοντας από τον Ιερό Βράχο την ήδη υπάρχουσα σημαία και αντικαθιστώντας τη με το πραγματικό εθνικό μας σύμβολο, την Αστερόεσσα. Κατόπιν τούτων, ο Πρέσβης Φερρέρ ήταν ιδιαίτερα ανήσυχος, γιατί οι Πραξικοπηματίες μεταξύ άλλων εκείνο το βράδυ εκτός από τον Ιερό Βράχο περικύκλωσαν με τανκς το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας, την διπλανή αμερικάνικη αεροπορική βάση και τις δύο ακόμη πυρηνικές βάσεις, στις οποίες υπήρχαν 7000 πυρηνικές κεφαλές που διέθεταν οι Αμερικάνοι στο ευρωπαϊκό έδαφος. Περικύκλωσαν επίσης άλλες είκοσι αμερικανικές βάσεις στα παράλια της Μεσογείου, καθώς και τον τρίτο αμερικανικό στόλο, προκαλώντας παγκόσμια συγκίνηση.

Γιάννης Βούλτος

Αντιποίηση

Απροσδιόριστη ώρα της νυχτός
Ο χώρος απροσδιόριστος κι αυτός
Ίσως μια παλιά αποθήκη
Που την έχουν τώρα βαφτίσει
Πολυχώρο
Τεχνοχώρο
Η΄ μάλλον
Κερδοχώρο
Γιατί εκεί κερδίζουν το ψωμί τους
Συμπαθείς συντεχνίες
Βιβλιοπωλών
Κριτικών
Λογοτεχνών
Εικαστικών
Γκαλεριστών
Καφεπωλών
Της Τέχνης λαχειοπωλών

Και φτάνει η ώρα της παράστασης
Της ποιητικής βεβαίως …
Απόψε νέοι ποιητές μας
Θα μας παρουσιάσουν
«ποίηση επί σκηνής με στοιχεία περφόρμανς»
Σαφώς με τρόπο αμερικανικό
Δραματικότατα οπωσδήποτε

Εμείναμε ενεοί
Πού ’λεγε Κάποιος
Άπαντες έκτακτοι!
Και οι κριταί
Εβαθμολόγησαν γενναιόδωρα

Όμως
Βγαίνοντας σκονισμένος
Απ’ την υπέρμετρη δράση
Στην παλιά αποθήκη
Θυμήθηκα πως
Τούτη την παράσταση
Την έχω ξαναδεί
Στον κινηματογράφο
Τον παλιό καλό ελληνικό

Ξύπνα Βασίλη!



Γιάννης Βούλτος

Εκδόσεις

Έπαθλα και τίτλους
Τούτους τους καιρούς
Πασχίζεις ν’ αποσπάσεις
Πουλάς την οδύνη σου
Σε παζάρια
Επωνυμίας και Καταξίωσης

Στοχάσου όμως γιατί
Ο Ποιητής
Δε μετράει αργύρια
Στα πρόπυλα
Της συντεχνίας

Γιάννης Βούλτος

Ρώτημα ενός νεκρού παιδιού

   
   
Ήμουνα
Έξι
Εφτά
Οχτώ χρονών
Σε μια λωρίδα γης
πάλευα να μεγαλώσω
κάτω απ’ τις κάνες
Δεν τα κατάφερα
Μια νύχτα
βομβάρδισαν το χωριό μου
Σκοτώθηκα


Γιατί σκοτώθηκα;
Έξι
Εφτά
Οχτώ χρονών


Γιατί σκοτώθηκα;
Ρωτώ αυτόν
που σφίγγει με θέρμη
το χέρι του φονιά μου


Γιάννης Βούλτος

Ξωμάχος

            
                      Στον Δημήτρη Κάββουρα


Έτσι γιομάτο σαν ξανοίγω το φεγγάρι
να πολεμάει να φανερώσει
της νυχτιάς τα μυστικά
πάντα θυμάμαι ένα γέροντα ξωμάχο
που χρόνια επολέμαγε
να φανερώσει και του λόγου του
της άμοιρης ψυχής του τα κρυφά

Εμίλησε για έρωτες
κι αιματοκύλισε τα νιάτα του
Εμίλησε για μισεμούς
όταν μονάχος του ροβόλαγε
στα ξέφωτα της θλίψης
Εμίλησε για θάνατο
και η μιλιά του ήτανε τόσο ζωντανή
που ο Θάνατος τον ξέγραψε

Πάνω απ’ το θάνατο λοιπόν
πάντα θυμάμαι αυτό το γέροντα
έτσι γιομάτο σαν ξανοίγω το φεγγάρι

Γιάννης Βούλτος

Samuel Taylor Coleridge

One after one, by the star-dogged Moon,
Too quick for groan or sigh,
Each turned his face with a ghastly pang,
And cursed me with his eye.

Four times fifty living men,
(And I heard nor sigh nor groan)
With heavy thump, a lifeless lump,
They dropped down one by one.


Ο ένας μετά τον άλλο κάτω απ’ το βασανισμένο απ’ τη μοίρα Φεγγάρι
Μην προφταίνοντας να βγάλουν βογγητό ή στεναγμό
όλοι μου γύρισαν το πρόσωπο το κάτωχρο απ’ τον πόνο
Και με καταράστηκαν με τη ματιά τους

Τέσσερις φορές πενήντα άντρες ζωντανοί
(και δεν κατάλαβα στεναγμό ή βογγητό)
Με γδούπο βαρύ, μια άψυχη μάζα
Κάτω σωριάστηκαν ο ένας μετά τον άλλο


The Rime of the Ancient Mariner
Απόσπασμα

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

William Cliff

Autobiographie


25.

« tu vis en moi » c’est si facile à dire !
as-tu conscience que tu vis en moi ?
aucune vie en moi ne pourrait vivre
sans me venir d’un en-dehors de moi
aujourd’hui la neige est tombée cela
me rappelle ma vie adolescente
âge divin et très dur et très tendre
où je cherchais dans la forêt l’endroit
sans neige d’un sapin pour m’y étendre
sous sa ramure et de ce cercle étroit


Αυτοβιογραφία

25

 «ζεις μέσα μου» είναι τόσο εύκολο να λες!
έχεις συνείδηση πως ζεις μέσα μου;
καμιά ζωή μέσα μου δε θα μπορούσε να βιωθεί
χωρίς να έρχομαι από κάπου έξω από μένα
σήμερα το χιόνι έπεσε κι αυτό
μου θυμίζει τα εφηβικά μου χρόνια
ηλικία θεϊκή και πολύ σκληρή και πολύ τρυφερή
όταν έψαχνα μέσα στο δάσος τόπο
χωρίς χιόνι σ’ ένα έλατο για να ξαπλώσω
κάτω από τα κλαδιά του και το στενό του κύκλο

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΣΕ ΕΙΚΟΣΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΠΕΤΡΑΣ

Spinalonga

Αγκάθι Μακρύ
Σκίζει τις σάρκες της ψυχής
Καθώς η θάλασσα που γδέρνει τα χαράκια
Κάτω απ’ τα πέτρινα τα σπίτια τα χλωμά
Συνέχεια του πέτρινου νησιού
Της πέτρινης ζωής


Κι εσύ αντίκρυ
Στο μουράγιο τις νυχτιές
Γρικάς αποχαιρετισμούς
Κλάηματα
Μαντινάδες


Γιατί εγίνηκες βαρκάρης
Ψυχοπομπός τόσων καιρών
Ακολουθώντας τη σιωπή
Ανάμεσο ζωής και φυλακής
Τραβώντας το κουπί
Του θάνατου


Και φτάνεις στην απέναντι μεριά
Που άλλοι τη λέγουν της απέχθειας
Και άλλοι της συμπόνιας
Όμως εσύ που το κατέχεις
Από τα μάτια των ανθρώπων της
Τη λέγεις της Αγάπης


Γιάννης Βούλτος

Ευπώλητα

              Στον Κωστή Καπέλλα


Στου φίλου το βιβλιοπωλείο
Κάθομαι και καπνίζω ξεφυλλίζοντας
Ενώ εκείνος μου διαβάζει
Τον κατάλογο
Με του μηνός τα Ευπώλητα
Βιβλία σύγχρονών μας ποιητών
Και πεζογράφων
Τότε ξαφνικά το σχόλιο
Προβάλει στο μυαλό μου
Σε αρχαία ελληνικά

Φευ!
Ουκ εν τω πωλώ το ευ!

Υ.Γ.
Α ρε φουκαρά Κωστή
Δύσκολοι καιροί!
Τώρα στα ράφια θα μετράς
Τα Aπώλητα


Γιάννης Βούλτος

Lifestyle και Yalanci 36

           

                         Στον Δ.Ν. Μ. και το θίασό του



Δύσμοιροι καθηγητίσκοι, συγγραφίσκοι
Και λοιποί
Lifestyle και Yalanci
Διανοούμενοι και Kαλλιτέχναι
Υπεργηράσκετε
Aεί αδίδακτοι
Αεί λακέδες των εκδοτών
Μωροφιλόδοξοι
Και κουλτουριάρηδες
Όλοι μαζί στο ίδιο
Πνευματικό γηροκομείο
Πάσχοντας απ’ την ίδια
Διανοητική ποδάγρα
Και ο θεράπων σας
Αι εκδόσεις Άγρα




Γιάννης Βούλτος

Ζημιά στο βιβλιοπωλείο

Ενώ χάζευα βιβλία ποιητών επιφανών
Σε κεντρικό βιβλιοπωλείο των Αθηνών
Ξάφνου τα χέρια μου τρεμάμενα
Δε βάστηξαν τόση πραμάτεια
Μου πέσανε τα Γυάλινα τα Γιάννενα
Και γίνανε χίλια κομμάτια


Και σού το ’πα βρε Γκανά
Είντ’ απλώνεις τραχανά
Φτιάχ’ τα από πι βι σι
Θα ’ναι κι η τιμή μισή
Τώρα με το βραβείο Καβάφη
Που θα σε μάθει ως κι ο Καντάφι


Γιάννης Βούλτος

Φωτο: Γρηγόρης Σιαμίδης

Φωτιά

Δεν καίω εγώ τα νιάτα μου
Όπως εσύ
Νίκο Εγγονόπουλε
Εκείνοι θέλουν να τα κάψουν
Εκείνοι που πυροβολούν
Τις ψυχές μας
Εγώ θα κάψω μοναχά
Το παρόν τους
Γιατί δεν είναι το δικό μου
Και μέσα στις στάχτες του
Αύριο
Θα φυτέψω το δάσος μου

Γιάννης Βούλτος

Καθρέφτης

Στο Νίκο Βεντουρή

Ξυπνώ τη νύχτα

Κοιτάζω στον καθρέφτη

Με μάτια κλειστά

Διακρίνω τότε

Τους δικούς μου νεκρούς

Πίσω απ’ τη σιωπή τους

Να προσπαθούν

Μέσ’ από το στόμα μου

Να βγάλουν φωνή

Να με καλέσουν

Στο άψυχο σπίτι τους

Εκεί να πλαγιάσω

Γιάννης Βούλτος

Αυτοδίδακτος

Έρχομαι να με διδάξω
Της Αύριον τα σπουδαία
Εγώ που κλέβω απ’ το παρόν μου
Ατιμώρητα

Έρχομαι να με διδάξω
Εμένα που σεμνύνομαι
Πως θέλω να σας αφανίσω
Του παρελθόντος μου φονιάδες

Όμως ξέρω πως αν σας αφήσω
Εγώ θ’ αφανιστώ
Και θα ριχτώ φριχτό κουφάρι
Στον Ιερό τον Οίκο
Ανοχής μου

Γιάννης Βούλτος

Θωρώ το gόσμο και δειλιώ …

Θωρώ το gόσμο και δειλιώ, τη γης κι αναδακρυώνω,
θωρώ και dουσουdίζω το, ο άνθρωπος ίdά ’ναι,
λυπούμαι και τα νιάτα μου και τη bαλικαριά μου,
πως θα τα φά’ η μαύρη γης, τ’ αραχνιασμένο μνήμα,.

Γ. Ε. Τσουδερός
Κρητικά Μοιρολόγια

ΣΙΩΠΗ

Μνήμη Κώστα Παρθένη


Η σιωπή μονάζει στα ποιήματα
Κλεισμένη και μανταλωμένη στις λέξεις
Κάθε τους γράμμα και ένα κελί

Για ποια σιωπή μιλάς
Για τη σιωπή
των ποιητών στους πρόστυχους καιρούς
Για τη σιωπή
των νεκρών μπροστά στη λήθη των ζώντων
Για τη σιωπή
των ζώντων μπροστά στο πτώμα της φωνής τους

Μιλώ για τη σιωπή
που ταράζει τον ύπνο μας
Μιλώ για τη σιωπή
που γεννάει το λόγο μας

Είναι η σιωπή
των ονείρων μας
Είναι η φωνή
που κερδίζει το θάνατο
Στα χαρτιά

Γιάννης Βούλτος

ΑΦΑΣΙΑ

Ήταν άλλοτε
Χρόνια η γης μας στο γύψο
Να σου συντρίβει τα κόκκαλα
Να θες να μιλήσεις
Των νεκρών

Κι είναι τώρα
Πάλι χρόνια η γης μας σ’ αφασία
Να σου κενώνει το μυαλό
Να μη σ’ ακούνε
Μήτε οι ζωντανοί

Γιάννης Βούλτος

ποιητές και Ποιητές

Στον Δημήτρη Κατσαγάνη


Όλοι τους σήμερα
μας τριβελίζουνε τ' αυτιά
με μια ηλικιωμένη
που ρίχνει ακόντιο
με τον Κόναν τον Βάρβαρο

Όλοι τους λησμόνησαν
τον παραλίγο φονιά
που ’γραφε στους τοίχους
με το αίμα του

Γιάννης Βούλτος

JACK KEROUAC

All day long
wearing a hat
that wasn't on my head.




Ολημερίς
να φορώ ένα καπέλο
που δεν ήταν στο κεφάλι μου.

American Haiku
Απόσπασμα

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

WILLIAM CARLOS WILLIAMS

Complete Destruction


It was an icy day.
We buried the cat,
then took her box
and set fire to it
in the back yard.
Those fleas that escaped
earth and fire
died by the cold.




Ολοσχερής Αφανισμός


Ήταν μια παγερή μέρα.
Θάψαμε τη γάτα,
μετά πήραμε το κουτί της
και του βάλαμε φωτιά
στην πίσω αυλή.
Όσοι ψύλλοι γλίτωσαν
χώμα και φωτιά
πέθαναν από το κρύο.

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

GEORGE GORDON NOEL BYRON

A king sat on the rocky brow
Which looks on sea-born Salamis;
And ships, by thousands, lay below,
And men in nations; — all were his!
He counted them at break of day —
And when the sun set, where were they?

And where are they? and where art thou,
My country? On thy voiceless shore
The heroic lay is tuneless now —
The heroic bosom beats no more!
And must thy lyre, so long divine,
Degenerate into hands like mine?




Ένας βασιλιάς κάθισε στου βράχου το φρύδι
Που βλέπει τη θαλασσογέννητη Σαλαμίνα
Και πλοία χιλιάδες απλώθηκαν κάτω
Κι άνδρες εθνών — ήσαν όλοι δικοί του
Τους μέτρησε στο πρώτο φως της μέρας —
Κι όταν ο ήλιος βασίλεψε, πού ήσαν;

Και πού είναι; Και πού τέχνη εσύ,
Πατρίδα μου; Στη βουβή σου ακτή
Το επικό το ποίημα είναι τώρα παράτονο —
Το ηρωικό το στήθος πια δε χτυπά!
Και πρέπει η λύρα σου, τόσον καιρό θεϊκή,
Να καταπέσει σε χέρια σαν τα δικά μου;

The Isles of Greece
Απόσπασμα

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

BENJAMIN PÉRET

IMORTELLE MALADIE


Sur la colline qui n'était inspirée que par les lèvres peintes
les yeux blancs s'ouvrent à la lumière de la fête
et la respiration va mourir de sa belle mort
On dirait qu'une main
se pose sur l'autre versant de la colline
et que les hommes crient
C'était du ciel de Dieu que tombaient les paroles absurdes

Maintenant partons pour la maison des algues
où nous verrons les éléments couverts de leur ombre
s'avancer comme des criminels
pour détruire le passager de demain
ô mon amie ma chère peur





ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ


Πάνω στο λόφο που εμπνεύστηκε μόνο απ’ τα βαμμένα χείλια
τα ανοιχτόχρωμα μάτια ανοίγονται στο φως της γιορτής
κι η ανάσα τώρα θα πεθάνει από τον όμορφό της θάνατο
Θα ’λεγαν πως ένα χέρι
παρουσιάζεται πάνω στην άλλη πλαγιά του λόφου
και πως οι άνθρωποι φωνάζουν
Ήταν από τον ουρανό του Θεού που έπεφταν οι παράλογες κουβέντες

Τώρα φεύγουμε για το σπίτι των φυκιών
όπου θα δούμε τα αφανέρωτα στοιχεία της σκιάς τους
να προχωρούν όπως οι εγκληματίες
για να αφανίσουν τον επιβάτη του αύριο
ω φίλε μου ακριβέ μου φόβε

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

PIETRO METASTASIO

VERSETTI


Queste poche immaginette
Sono, è vero, opre imperfette
D’ un artista dozzinale ;
Ma per me gran pregio avranno
Se impedirvi almen sapranno
D’ obliar l’ originale.




ΣΤΙΧΑΚΙΑ


Τούτες οι λίγες μικρές ζωγραφιές
Είναι, αλήθεια, δουλειές λειψές
Από έναν μάστορα κοινότοπο·
Όμως για μένα πολύ θ’ αξίζουν
Αν έστω φτάσουν να σας μποδίζουν
Να λησμονάτε το πρωτότυπο.

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

EDGAR ALLAN POE

To The River –


Fair river! in thy bright, clear flow
Of crystal, wandering water,
Thou art an emblem of the glow
Of beauty- the unhidden heart-
The playful haziness of art
In old Alberto's daughter;

But when within thy wave she looks-
Which glistens then, and trembles-
Why, then, the prettiest of brooks
Her worshipper resembles;
For in his heart, as in thy stream,
Her image deeply lies-
His heart which trembles at the beam
Of her soul-searching eyes.




Στο Ποτάμι –

Ωραίο ποτάμι! Στη λαμπερή σου, λαγαρή ροή
Του κρυστάλλινου, περιπλανώμενου νερού,
Συ τέχνη ένα έμβλημα της λάμψης
Της ομορφιάς – η φανερή καρδιά –
Το παιχνιδιάρικο το θάμπωμα της τέχνης
Στη θυγατέρα του γέροντα Αλβέρτου

Αλλά όταν μέσα στο κύμα σου κοιτά-
Που τότε σπινθηροβολεί και τρεμουλιάζει-
Γιατί, τότε, το ομορφότερο ρυάκι
Λάτρης της μοιάζει.
Γιατί μέσα στην καρδιά του, ίδια και στο ρέμα σου,
Η εικόνα της απλώνεται βαθιά-
Η καρδιά του τρεμουλιάζει στην αχτίνα
Των ματιών της που ανιχνεύουν την ψυχή

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

PHILIPPE SOUPAULT

Tant de temps


Le temps qui passe
Le temps qui ne passe pas
Le temps qu'on tue
le temps de compter jusqu'à dix
Le temps qu'on n'a pas
Le temps qu'il fait
Le temps de s'ennuyer
Le temps de rêver
Le temps de l'agonie
Le temps qu'on perd
Le temps d'aimer
Le temps des cerises
Le mauvais temps
et le bon et le beau et le froid
et le temps chaud




Τόσος καιρός


Ο καιρός που περνά
Ο καιρός που δεν περνά
Ο καιρός που σκοτώνεις
ο καιρός του να μετράς μέχρι το δέκα
Ο καιρός που δεν έχεις
Ο καιρός που κάνει
Ο καιρός που βαριέσαι
Ο καιρός που ονειρεύεσαι
Ο καιρός της αγωνίας
Ο καιρός που χάνεις
Ο καιρός της αγάπης
Ο καιρός των κερασιών
Ο κακός καιρός
κι ο καλός κι ο ωραίος κι ο κρύος
κι ο καιρός ο ζεστός

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

TORQUATO TASSO

Ecco mormorar l'onde


Ecco mormorar l'onde,
E tremolar le fronde
A l'aura mattutina, e gli arboscelli,
E sovra i verdi rami i vaghi augelli
Cantar soavemente,
E rider l'Oriente;
Ecco gia l'alba appare,
E si specchia nel mare,
E rasserena il cielo,
E le campagne imperla il dolce gelo,
E gli alti monti indora:
O bella e vaga Aurora,
L'aura e tua messaggera, e tu de l'aura
Ch'ogni arso cor ristaura.




Να πως κελαρύζουνε τα κύματα


Να πως κελαρύζουνε τα κύματα,
Και τρεμουλιάζουν τα φυλλώματα
Στην πρωινή την αύρα και τα δέντρα τα μικρά,
Και στα πράσινα κλαδιά τα έμορφα πουλιά
Κελαηδούνε απαλά,
Κι η Ανατολή γελά.
Να πως κιόλας το χάραμα φαίνεται,
Και μέσα στη θάλασσα καθρεφτίζεται
Και λαγαρίζει τον ουρανό,
Και στολίζει τους κάμπους κρούσταλλο γλυκό,
Και τα ψηλά βουνά χρυσώνει.
Έμορφη Αυγή χαριτωμένη
Για σε προάγγελος η αύρα και συ για κείνη
Που κάθε καρδιά καμένη την ξανανιώνει

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

ROBERT FROST

A Minor Bird


I have wished a bird would fly away,
And not sing by my house all day;

Have clapped my hands at him from the door
When it seemed as if I could bear no more.

The fault must partly have been in me.
The bird was not to blame for his key.

And of course there must be something wrong
In wanting to silence any song.




Ένα Μικρό Πουλί


Έχω ευχηθεί να πετούσε ένα πουλί αλάργα στον αέρα
Και να μην κελαηδά κοντά στο σπίτι μου όλη μέρα

Χτύπησα τις παλάμες μου απ’ την πόρτα να το διώξω
Όταν μου φάνηκε πως άλλο δεν μπορούσα να τ' αντέξω

Το λάθος πρέπει εν μέρει από μένα να ’χει γίνει
Το πουλί για τον τόνο της φωνής του δεν έφερνε ευθύνη

Και βέβαια εδώ πρέπει να υπάρχει κάποιο σφάλμα
Αφού θέλω ν’ αναγκάσω να σιωπήσει κάθε άσμα

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

ANDRE BRETON

Moins de temps

Moins de temps qu’il n’en faut pour le dire, moins de larmes qu’il n’en faut pour mourir, j’ai tout compté, voilà. J’ai fait le recensement des pierres; elles sont au nombre de mes doigts et de quelques autres; j’ai distribué des prospectus aux plantes, mais toutes n’ont pas voulu les accepter. Avec la musique j’ai lié partie pour une seconde seulement et maintenant je ne sais plus que penser du suicide, car si je veux me séparer de moi-même, la sortie est de ce côté et, j’ajoute malicieusement: l’entrée, la rentrée de cet autre côte. Tu vois ce qu’il te reste à faire. Les heures, le chagrin, je n’en tiens pas un compte raisonnable; je suis seul je regarde par la fenêtre; il ne passe personne, ou plutôt personne ne passe (je souligne passe). Ce Monsieur, vous ne le connaissez pas? c’est M. Lemême. Je vous présente Madame Madame. Et leurs enfants. Puis je reviens sus mes pas, mes pas reviennent aussi, mais je ne sais pas exactement sus quoi ils reviennent. Je consulte un horaire; les noms de villes ont été remplacés par des noms de personnes qui m’ont touché d’assez près. Irai-je à A, retournerai-je à B, changerai-je à X? Oui, naturellement je changerai à X. Pourvu que je ne manque pas la correspondance avec l’ennui! Nous y sommes: l’ennui, les belles parallèles, ah! Que les parallèles sont belles sous la perpendiculaire de Dieu.

∙

∙

∙

∙

Λιγότερο χρόνο

∙

∙

Λιγότερο χρόνο απ’ όσο χρειάζεται για να το πεις, λιγότερα δάκρυα απ’ όσα χρειάζονται για να πεθάνεις· τα λογάριασα όλα, ιδού. Έκαμα την καταγραφή των λίθων. Είναι όσοι και τα δάχτυλά μου και μερικοί άλλοι. Μοίρασα προκηρύξεις στα φυτά, όμως δεν θέλησαν όλα να τις δεχτούν. Με τη μουσική συνεταιρίστηκα μόνο για ένα δευτερόλεπτο και τώρα δεν ξέρω πλέον τι να σκεφτώ για την αυτοκτονία, γιατί αν θέλω να χωριστώ απ’ τον εαυτό μου, η έξοδος είναι απ’ αυτή την πλευρά και, προσθέτω με πονηριά: η είσοδος, η επάνοδος από την άλλη πλευρά. Βλέπεις αυτό που σου μένει να κάνεις. Οι ώρες, η θλίψη, δεν κρατώ έναν λογικό λογαριασμό τους· είμαι μόνος κοιτάζω απ’ το παράθυρο· δεν περνάει κανένας, ή μάλλον κανένας δεν περνάει (τονίζω το περνάει). Αυτόν τον κύριο, δεν τον γνωρίζετε; είναι ο κ. Οΐδιος. Σας παρουσιάζω την κυρία Κυρία. Και τα τέκνα τους. Κατόπιν επιστρέφω στα βήματά μου, τα βήματά μου επιστρέφουν επίσης, όμως δεν ξέρω ακριβώς σε τι επιστρέφουν. Συμβουλεύομαι έναν πίνακα αφίξεων - αναχωρήσεων. Τα ονόματα των πόλεων έχουν αντικατασταθεί από τα ονόματα προσώπων που μου είναι αρκετά οικεία. Θα πάω στο Α, θα γυρίσω στο Β, θ’ αλλάξω στο Χ; Ναι, φυσικά θ’ αλλάξω στο Χ. Αρκεί να μη χάσω την ανταπόκριση με την ανία. Εκεί είμαστε: η ανία, οι ωραίες παράλληλοι, α! Πόσο ωραίες είναι οι παράλληλοι κάτω από την κάθετο του Θεού.

∙

Απόδοση

Γιάννης Βούλτος