ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

                  
                                Στον Μ.Κ.



Του τα κατάσχεσαν όλα
Σπίτι μαγαζί αυτοκίνητο
Του ’μεινε μόνο
Χαρτί και μολύβι
Έτσι
Έκαμε περιουσία


 
Γιάννης Βούλτος

ΕΘΝΙΚΗ ΣΩΤΗΡΙΑ

Όλοι προσευχόμεθα
για τη σωτηρία της πατρίδος μας


Όλοι ευχαριστούμε
από τα βάθη της καρδίας μας
για τις αγωνιώδεις τους προσπάθειες
τους λαοπρόβλητους ηγέτες μας


Όλοι μαζί αναφωνούμε
“Ζήτω το Έθνος”


Και τραγουδούμε


“Auf der Heide blüht ein kleines Blümelein


Und das heißt Erika”

 

ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΕΙΝΑΙ... ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ!

ΞΕΦΩΝΙΖΕ ΟΣΟ ΘΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΜΟΥ

Ετούτοι δω οι νέοι αφέντες
Το ξέρουνε καλά το κόλπο
Και δε σου κλείνουνε το στόμα όπως παλιά
Δε σε σαπίζουνε στης Μπουμπουλίνας
- Εξάλλου εκεί σήμερα πουλάνε Κουλτούρα -
Παρά σ’ αφήνουνε να ξεφωνίζεις
Γιατί ούτε οι κουφοί σ’ ακούνε
Ούτε οι κοιμισμένοι ξυπνάνε


Γιάννης Βούλτος

ΑΜΑΧΟΣ

Είδα στον ύπνο μου
Πως πολεμούσα
Στο Ελ Αλαμέιν
Στο Τραφάλγκαρ
Πως μάζευα τους πνιγμένους
Και στα καταφύγια της Δρέσδης
Πως απήγγειλα Νίτσε
Ξύπνησα όμως
Στο Κολωνάκι
Με κοστούμι Αρμάνι
Πάνω στο παγκάκι
Έτοιμος να προγευματίσω
Από τους κάδους


 
Γιάννης Βούλτος

ΕΙΚΟΝΙΣΜΑ

                Στον Ιερομόναχο Νεκτάριο


Καρφώσαμε
Τον ήλιο στον τοίχο
Τον κάναμε εικόνισμα
Μήπως κάποτε
Δούμε το φως του
Κι αγιάσουμε

 
 
Γιάννης Βούλτος

TRIPPER

In this short trip
I met two kinds of people
Τhose who sow
And those who reap


 
Γιάννης Βούλτος

ΑΣΘΜΑΙΝΟΝΤΕΣ ΔΡΟΜΕΙΣ

Ποιος θα τα σιάξει όλα αυτά

Εμείς σταθήκαμε
Ανήμποροι
Ανόητοι κι Αλαζόνες
Κληροδοτήσαμε μονάχα
Τη δειλία μας
Κι ετοιμάσαμε
Για τις ερχόμενες γενιές
Είλωτες και κατάδικους


Εμείς σταθήκαμε
Ασθμαίνοντες δρομείς
Και η σκυτάλη που μας δόθηκε
Μας έπεσε στο δρόμο

Ποιος θα τα σιάξει …


 
 
Γιάννης Βούλτος

ΦΕΝΑΚΗ

Όλοι κοροϊδευόμαστε
Με τις ενδυμασίες μας
Τους ακκισμούς μας
Τις εργασίες μας
Ρίχνουμε στάχτη
Στα μάτια της ψυχής μας
Κι ύστερα
Τους φοράμε
Γυαλιά Ray Ban



Γιάννης Βούλτος

ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΟ

Στον ίσκιο του χαμού
Αποσταμένος
Λόγια ξεπουλώ
Γιατί μονάχα λόγια
Μου ’χουν απομείνει
Τα έργα μου
Μια κάλπικη πραμάτεια
Που τη σκορπά η νύχτα

Τόσο πλατύς τούτος ο ίσκιος
Και πολεμάω
Δίχως όπλα
Να φύγω στο φως



Γιάννης Βούλτος

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Ανέβηκε στο βήμα
για ν' απαγγείλει κάτι
από την ποίησή του


στην αρχή προσπάθησε
μ' ένα κίβδηλο χαμόγελο
να ζεστάνει την ατμόσφαιρα

όμως αυτό στα ξαφνικά
μεταλλάχτηκε σε γέλωτα
σφοδρό και νευρικό
άγριο και φρικώδη

κατόπιν άρχισε
ασύστολα να βλαστημά
θεούς και δαίμονες
ζώντες και νεκρούς


κι αφού ολοκλήρωσε
νηφάλιος πλέον
ευχαρίστησε θερμά τον κόσμο
που ούτε στιγμή
δεν είχε σταματήσει
να τον επευφημεί
αλλοπαρμένος
στις άδειες θέσεις
εμπρός
από το άδειο βήμα

 
Γιάννης Βούλτος

ΡΩΜΑΪΚΟΝ

Ο Δικτάτωρ
Περικόπτει δραστικά
Τους Άρτους
Στην Αρένα
Τα Θεάματα
Αποδείχτηκαν στημένα
Οι Πληβείοι
Πεινασμένοι
Αγράμματοι
Σκλάβοι εν τέλει
Ξεσηκώνονται
Συνάζονται στο Φόρουμ
Ζητώντας
Κράτος του Δήμου
Περιμένοντας ασάλευτοι
Τους πραιτοριανούς
Τους ραβδούχους
Που το Φόρουμ
Πρέπει να εκκενώσουν
Για να πατούν
Ανενόχλητοι
Οι Πατρίκιοι
Καθώς από την τάξη τους
Διορίζεται
Ο Δικτάτωρ

 
Γιάννης Βούλτος

ΒΙΟΠΑΛΗ

Σήμερα που παλεύουμε

Για το βιός μας

Σ’ έναν τόπο φτενό

Σ’ ένα χώμα ανυπάκουο

Να μην πλανηθούμε

Να μη λησμονήσουμε

Πως το βιός μας αυτό

Είναι ο βίος

Εντός μας

Γιάννης Βούλτος

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

  
                       Μνήμη Αλέξη Τραϊανού



Ανεβασμένος στη ράχη του Πόνου
Καλπάζει
Στη γη του Εφιάλτη
Βουλιάζει
Στο αίμα του Πόθου
Πνίγεται
Κι ανασταίνεται
Ελεύθερος
Αλλότριος
Αλλόκοσμος

 

Γιάννης Βούλτος

ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

             

           Μνήμη Γεράσιμου Γαλιατσάτου

                           (1890 – 1975)





Σε κείνο το περβόλι
με τις πορτοκαλιές τις λεμονιές
και το πηγάδι
πλάι στο παλιό το σπίτι
με τις πλίθρες
Ο παππούς με την αξίνα
περασμένα τα ογδόντα του
απόβραδο τη γης να σκάβει
Κι εγώ να τον ρωτώ
- Γιατί παππού δεν ξαποσταίνεις
Δε σου ’φτασαν οι κόποι
μιας ολάκερης ζωής
Κι εκείνος
- Δεν είναι τούτη δω που κάνω
δύσκολη δουλειά παιδί μου
το σκέπασμά μου συγυρίζω
Γιατί σε λίγο θα πλαγιάσω


Τώρα πια
Όρθιο τίποτα δε στέκει
Ο παππούς έχει πλαγιάσει
Το περιβόλι κάηκε
Το σπίτι το ρήμαξε σεισμός
Κι εγώ
Έχω πάψει από καιρό τις ερωτήσεις





Γιάννης Βούλτος

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

           

                        Μνήμη Δημήτρη Κατσαγάνη




Όπως πορευόμαστε
Κάτω απ’ το μαύρο ουρανό
Οι φίλοι ξεστρατίζουν
Κι είναι φορές
Που από μακριά
Ακούμε τη φωνή τους
Να παλεύει
Με τη λησμονιά μας
Μέχρι το τέλος



Γιάννης Βούλτος

ΡΑΓΙΑ ΜΟΥ

Έπεσες με τα μούτρα
Μέσα στη λάσπη

Εργάζεσαι
Απεργάζεσαι
Συνουσιάζεσαι
Ανατρέφεις απογόνους
Μέσα στη λάσπη

Ως πότε
Ραγιά μου
Σαν το γουρούνι
Βίον ανέμελον θα διάγεις



Γιάννης Βούλτος

Ανεράιδα

Φλόγες


Τα μαλλιά σου


Στρόβιλος


Η κορμοστασιά σου


Δεμένα πιστάγκωνα


Τα χέρια σου


Στη μοναξιά


Της ομορφιάς σου




Γιάννης Βούλτος, Ανθρωποθυσία

ΔΡΟΜΟΣ

                 Στον Θοδωρή Βοριά



Τραβάω το δρόμο
           Μονόφθαλμος
Κι αυτό το μάτι
           Απόμεινε
Άρρωστο


Γαντζώνομαι
Στις φωνές

          Δεν τις ακούω
Τις βλέπω
          Να βουλιάζουν
Στη Νύχτα


Γιάννης Βούλτος