Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ



I PAESAGGI DELLA MIA INNOCENZA



I paesaggi della mia innocenza
sono spariti come l’infanzia
ineffabile e inafferabile;
io non mi so bambino
e così non ricordo bene
una campagna
un fiume
del tempo andato…
pure nessuno m’ha ditto
di quella campagna,
quell fiume
e di una scampagnata
lontana
che specchia fiume e campagna…
ma io non ricordo com’ero
allora…
confusamente indovino
d’ avere appartenuto
visibile ospite
(o invisibile?)
ad un misterioso gaudio
che una felice dea
aveva indotto su un prato…

Atene 12.5.1931



ΤΑ ΤΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΜΟΥ


Τα τοπία της αθωότητάς μου
χάνονται σαν τα παιδικά χρόνια
ανείπωτα και άπιαστα·
δε με ξέρω μικρό παιδί
κι έτσι δε θυμάμαι καλά
μια εξοχή
ένα ποτάμι
του περασμένου καιρού…
ακόμα κανείς δε μου μίλησε
για κείνη την εξοχή
εκείνο το ποτάμι
και για μια εκδρομή
μακρινή
που καθρεφτίζει ποτάμι κι εξοχή
μα εγώ δε θυμάμαι πώς ήμουνα
άλλοτε…
συγκεχυμένα μαντεύω
πως έχω πάρει μέρος
ορατός επισκέπτης
(ή αόρατος;)
σε μια μυστηριώδη χαρά
που μια μακάρια θεά
είχε φέρει σ’ ένα λιβάδι

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος