GΙΑCOMO LEOPARDI

L'infinito


Sempre caro mi fu quest'ermo colle
E questa siepe che da tanta parte
De'll ultimo orrizonte il guarde esclude.
Ma sedendo e mirando interminati
Spazi di là da quella, e sovrumani
Silenzi, e profondissima quiete,
Io nel pensier mi fingo, ove per poco
Il cor non si spaura. E come il vento
Odo stormir tra queste piante, io quello
Infinito silenzio a questa voce
Vo comparando; e mi sovvien l'eterno,
E le morte stagioni, e la presente
E viva, e'l suon di lei. Così tra questa
Immensità s'annega il pensier mio:
E'l naufragar m'è dolce in questo mare.




To απέραντο


Πάντα αγαπημένος ήτανε για μένα αυτός ο έρμος λόφος
κι αυτός ο φράχτης που μεγάλο του κομμάτι
του τελευταίου ορίζοντα το αγνάντεμα εμποδίζει.
Μα καθισμένος κι ατενίζοντας ατέλειωτους
τόπους πέρα μακριά από κείνον κι υπεράνθρωπες
σιωπές και τη βαθύτερη γαλήνη,
ότι στοχάζομαι καμώνομαι κει που σχεδόν
δε σκιάζεται η καρδιά. Και σαν τον άνεμο
που ακούω να θροΐζει ανάμεσα σε τούτα τα φυτά, εγώ εκείνη
την απέραντη σιωπή με τούτη τη φωνή
πάω να συγκρίνω· και μου θυμίζει το αέναο
και τους θανάσιμους καιρούς και το παρόν
το ζωντανό και τον αχό του. Έτσι ανάμεσα σ’ αυτή
την απεραντοσύνη ο στοχασμός μου πνίγεται·
και το ναυάγιό μου είναι γλυκό σ’ αυτή τη θάλασσα.

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

ROALD DAHL

Hot and Cold


A woman who my mother knows
Came in and took off all her clothes.

Said I, not being very old,
'By golly gosh, you must be cold!'

'No, no!' she cried. 'Indeed I'm not!
I'm feeling devilishly hot!'



Ζέστη και Κρύο


Μια γυναίκα που η μάνα μου την ξέρει
Μπήκε μέσα κι έβγαλε όλα της τα ρούχα.

Κι είπα εγώ που δεν ήμουν και τόσο μεγάλος
«Για το θεό, εσύ πρέπει να κρυώνεις»

«Όχι, όχι» φώναξε. «Μα την αλήθεια!
Ζεσταίνομαι διαβολεμένα!»

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

CHARLES BAUDELAIRE

L’étranger


Qui aimes-tu le mieux, homme énigmatique, dis ?
Ton père, ta mère, ta soeur ou ton frère ?
- Je n'ai ni père, ni mère, ni soeur, ni frère.
- Tes amis ?
- Vous vous servez là d’une parole dont le sens
m'est restée jusqu'à ce jour inconnu.
- Ta patrie ?
- J'ignore sous quelle latitude elle est située.
- La beauté ?
- Je l’aimerais volontiers, déesse et immortelle.
- L’or ?
- Je le hais comme vous haïssez Dieu.
- Eh ! qu'aimes-tu donc, extraordinaire étranger ?
- J'aime les nuages... les nuages qui passent...
là-bas... là-bas... les merveilleux nuages !




Ο ξένος


- Ποιον αγαπάς περισσότερο, αινιγματικέ άνθρωπε;
λέγε· τον πατέρα σου, τη μητέρα σου, την αδελφή σου
ή τον αδελφό σου;
- Δεν έχω ούτε πατέρα ούτε μητέρα, ούτε αδελφή,
ούτε αδελφό.
- Τους φίλους σου;
- Μεταχειρίζεστε μια λέξη, της οποίας το νόημα
μού είναι μέχρι σήμερα άγνωστο.
- Την πατρίδα σου;
- Αγνοώ σε ποιο γεωγραφικό πλάτος βρίσκεται.
- Την ομορφιά;
- Θα την αγαπούσα μετά χαράς, θεά κι αθάνατη.
- Το χρυσάφι;
- Το μισώ όπως εσείς μισείτε το Θεό.
- Ε! ποιόν αγαπάς λοιπόν, ασυνήθιστε ξένε;
- Αγαπώ τα σύννεφα… τα σύννεφα που περνούν…
πέρα… πέρα… τα θαυμάσια σύννεφα.

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

UMBERTO SABA

La capra

Ho parlato a una capra.
Era sola sul prato, era legata.
Sazia d'erba, bagnata
dalla pioggia, belava.

Quell'uguale belato era fraterno
al mio dolore. Ed io risposi, prima
per celia, poi perché il dolore è eterno,
ha una voce e non varia.
Questa voce sentiva
gemere in una capra solitaria.

In una capra dal viso semita
sentiva querelarsi ogni altro male,
ogni altra vita.



Η κατσίκα

Μίλησα σε μια κατσίκα.
Ήτανε μόνη στο βοσκοτόπι, ήτανε δεμένη.
Xορτασμένη από το χόρτο, μουσκεμένη
απ’ τη βροχή, βέλαζε.

Αυτό το ίδιο βέλασμα ήταν αδελφικό
με τη λύπη μου. Κι εγώ απάντησα, πρώτα
γι’ αστείο, έπειτα γιατί ο πόνος είναι αιώνιος,
έχει μια φωνή και δεν αλλάζει.
Αυτή η φωνή ακουγόταν
να στενάζει σε μια κατσίκα μοναχική.

Σε μια κατσίκα με όψη σημιτική
ακουγόταν να θρηνεί κάθε άλλο κακό,
κάθε άλλη ζωή.

Απόδοση
Γιάννης Βούλτος

WALT WHITMAN

When I Read The Book

WHEN I read the book, the biography famous,
And is this, then, (said I,) what the author
calls a man's life?
And so will some one, when I am dead and gone,
write my life?
(As if any man really knew aught of my life;
Why, even I myself, I often think,
know little or nothing of my real life;
Only a few hints--a few diffused, faint clues
and indirections,
I seek, for my own use, to trace out here.)



Όταν διάβασα το βιβλίο

Όταν διάβασα το βιβλίο, τη βιογραφία την περίφημη,
Και είναι αυτό λοιπόν (είπα εγώ) που ο συγγραφέας
αποκαλεί ζωή ενός ανθρώπου;
Και έτσι κάποιος, όταν είμαι πεθαμένος και χαμένος,
θα γράψει για τη ζωή μου;
(Σάμπως κανένας άνθρωπος δε γνώρισε αληθινά
κάτι από τη ζωή μου·
Γιατί, ακόμα κι ο ίδιος, σκέφτομαι συχνά,
γνωρίζω ελάχιστα ή τίποτα για την πραγματική μου τη ζωή·
Μόνο μερικές νύξεις - μερικές διάχυτες, αμυδρές ενδείξεις
κι απατηλότητες,
Ζητώ, για δική μου χρήση, να εξιχνιάσω εδώ.)

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

JEAN MORÉAS

Je songe aux ciels marins ...

Je songe aux ciels marins, à leurs couchants si doux,
A l'écumante horreur d'une mer démontée,
Au pêcheur dans sa barque, aux crabes dans leurs trous,
A Néere aux yeux bleus, à Glaucus, à Protée.

Je songe au vagabond supputant son chemin,
Au vieillard sur le seuil de la cabane ancienne,
Au bûcheron courbé, sa cognée à la main,
A la ville, à ses bruits, à mon âme, à sa peine.



Συλλογιέμαι τους θαλάσσιους ουρανούς ...

Συλλογιέμαι τους θαλάσσιους ουρανούς, τα τόσο ηδονικά τους
ηλιοβασιλέματα,
Την αφρισμένη φρίκη μιας θάλασσας φουρτουνιασμένης,
Τον ψαρά μέσα στη βάρκα του, τα καβούρια μέσα
στις τρύπες τους,
Το Νηρέα με τα γαλανά τα μάτια, το Γλαύκο, τον Πρωτέα.

Συλλογιέμαι τον αλήτη που λογαριάζει το δρόμο του,
Το γέροντα στο κατώφλι της παλιάς καλύβας,
Τον ξυλοκόπο σκυμμένο, το τσεκούρι του στο χέρι,
Την πολιτεία, τα βουητά της, την ψυχή μου, τη θλίψη της.

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

EUGENIO MONTALE

Altro effetto di luna

La trama del carrubo che si profila
nuda contro l'azzurro sonnolento,
il suono delle voci, la trafila
delle dita d'argento sulle soglie,

la piuma che si invischia, un trepestìo
sul molo che si scioglie
e la feluca già ripiega il volo
con le vele dimesse come spoglie.



Άλλος σεληνιασμός

Το υφάδι της χαρουπιάς που προβάλλει
γυμνό απέναντι στο γλαρωμένο γαλανό,
ο ήχος της φωνής, η επανάληψη
των ασημένιων δαχτύλων στα κατώφλια,

το φτερό που μπερδεύεται, μια ποδοβολή
στην προκυμαία που διασκορπίζεται
και η φελούκα κιόλας χαμηλώνει την ορμή
με τα πανιά φτωχά σα λάφυρα.

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

PHILIP LARKIN

I Have Started to Say


I have started to say
"A quarter of a century"
Or "thirty years back"
About my own life.

It makes me breathless
It's like falling and recovering
In huge gesturing loops
Through an empty sky.

All that's left to happen
Is some deaths (my own included).
Their order, and their manner,
Remain to be learnt.



Έχω Αρχίσει να Λέω


Έχω αρχίσει να λέω
«Ένα τέταρτο του αιώνα»
Ή «τριάντα χρόνια πίσω»
Σχετικά με τη δική μου ζωή.

Τούτο μου κόβει την ανάσα
Είναι σα να πέφτω και να ξεγυρίζω
Σε πελώριους βρόχους που χειρονομούν
Μέσα από έναν άδειο ουρανό

Κι αυτό που απόμεινε να συμβεί
Είναι κάποιοι θάνατοι (κι ο δικός μου λογαριάζεται).
Η σειρά τους και το είδος τους
Μένουν να μαθευτούν.

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

JULES LAFORGUE

III

Oui, c'est au cimetière
Qu'on vit après la mort;
Sur l’oreiller de pierre
Le trépassé s'endort.
Mais quand l’ombre s'étale
Il soulève sa dalle
Et de sa tombe il sort.



III

Ναι, είναι στο κοιμητήριο
Που έχει ζωή μετά το θάνατο·
Πάνω στο πέτρινο προσκέφαλο
Κοιμάται ο πεθαμένος.
Μα όταν το σκοτάδι απλώνεται
Ανασηκώνει την ταφόπλακα
Κι από το μνήμα του προβάλλει.

La chanson des morts
Απόσπασμα
Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

LUIGI PIRANDELLO

INCONTRO

E ancor cammino,
senza destino;
non son vicino
e ni lontan.
Buona sera, mi t’ inchino.
Sono la Morte e ti porgo la man.


ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Κι ακόμα βαδίζω,
χωρίς πεπρωμένο·
δεν είμαι κοντά
κι ούτε μακριά.
Καλησπέρα, σου υποκλίνομαι.
Είμαι ο Χάρος και σου δίνω το χέρι.

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

Μνήμη Φραγκίσκας Κεφαλλωνίτου

Κεριά
Καίγουν τη νύχτα
Σιωπηλά
Στην καταιγίδα
Κεριά
Φωτίζουν το χρόνο
Τη γραφή
Για να προβάλει
Το Φως
Απαύγασμα
Απ’ τα σκοτάδια
Της ψυχής
Γυμνής

Γιάννης Βούλτος

OGDEN NASH

The Wasp

The wasp and all his numerous family
I look upon as a major calamity.
He throws open his nest with prodigality,
But I distrust his waspitality.



Η Σφήκα

Τη σφήκα κι όλη την πολυπληθή της οικογένεια
Θεωρώ ως μείζονα πανωλεθρία.
Εγκαταλείπει τη φωλιά της ανοιχτή με ασωτία,
Αλλά δεν εμπιστεύομαι τη σφηκοξενία.

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

PAUL VERLAINE

Soleils couchants


Une aube affaiblie
Verse par les champs
La mélancolie
Des soleils couchants.
La mélancolie
Berce de doux chants
Mon coeur qui s'oublie
Aux soleils couchants.
Et d'étranges rêves,
Comme des soleils
Couchants sur les grèves,
Fantômes vermeils,
Défilent sans trêves,
Défilent, pareils
À de grands soleils
Couchants sur les grèves.



Ήλιοι που βασιλεύουν


Μιαν αυγή ξεθωριασμένη
Ρέει απ’ τους αγρούς
Η θλίψη
Από τους ήλιους που βασιλεύουν.
Η θλίψη
Βαυκαλίζει με τραγούδια ηδονικά
Την καρδιά μου που ξεχνιέται
Στους ήλιους που βασιλεύουν.
Κι από όνειρα παράξενα,
Όπως οι ήλιοι
Που βασιλεύουν στ’ ακρογιάλια,
Φάσματα ροδοκόκκινα,
Παρελαύνουν ασταμάτητα,
Παρελαύνουν, όμοια
Με μεγάλους ήλιους
Που βασιλεύουν στ’ ακρογιάλια.

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

DYLAN THOMAS

Clown in the Moon


My tears are like the quiet drift
Of petals from some magic rose;
And all my grief flows from the rift
Of unremembered skies and snows.

I think, that if I touched the earth,
It would crumble;
It is so sad and beautiful,
So tremulously like a dream.




Παλιάτσος στο Φεγγάρι


Τα δάκρυά μου είναι σαν το ήρεμο λίκνισμα
Από τα πέταλα κάποιου ρόδου μαγικού·
Κι όλη η θλίψη μου πηγάζει από το ράγισμα
Λησμονημένων ουρανών και του χιονιού.

Θαρρώ, πως αν άγγιζα τη γη,
Θα θρυμματιζόταν·
Είναι τόσο λυπημένη κι όμορφη,
Τόσο τρεμάμενη σαν όνειρο.

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

PIER PAOLO PASOLINI

Alba

O petto destato
dal nuovo giorno!
O letto tiepido
bagnato di lacrime!

Un’altra luce
mi desta a piangere
i giorni che volano
via come ombre.


Αυγή

Ω στήθος ξυπνημένο
απ’ την καινούργια μέρα!
Ω στρώμα ζεστό
βουτηγμένο στα δάκρυα!

Έν’ άλλο φως
με ξυπνά για να κλάψω
τις μέρες που πετούν
μακριά σα σκιές.

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

STÉPHANE MALLARMÉ

Don Du Poème


Je t’apporte l’enfant d’une nuit d’Idumée!
Noire, à l’aile saignante et pâle, déplumée,
Par le verre brûlé d’aromates et d’or,
Par les carreaux glacés, hélas! mornes encor,
L’aurore se jeta sur la lampe angélique.
Palmes! et quand elle a montré cette relique
À ce père essayant un sourire ennemi,
La solitude bleue et stérile a frémi.
Ô la berceuse, avec ta fille et l’innocence
De vos pieds froids, accueille une horrible naissance:
Et ta voix rappelant viole et clavecin,
Avec le doigt fané presseras-tu le sein
Par qui coule en blancheur sibylline la femme
Pour des lèvres que l’air du vierge azur affame?



Δώρο Του Ποιήματος


Σου κομίζω το βρέφος μιας νύχτας της Ιδουμέας!
Σκοτεινή, με τα φτερά ματωμένα και πελιδνά, μαδημένα,
Μες απ’ το ποτήρι που καίγεται από τ’ αρώματα και το χρυσάφι,
Μες από τα παγωμένα τζάμια, αλίμονο! ακόμα ζοφερά,
Η αυγή ρίχνεται σ’ ένα λυχνάρι αγγελικό.
Δάφνες! κι όταν εκείνη έδειξε το λείψανο αυτό
Σε τούτον τον πατέρα δοκιμάζοντας ένα χαμόγελο εχθρικό,
Η μοναξιά γαλάζια και στέρφα αναρίγησε.
Ω! το βαυκάλημα, με την κόρη σου και την αθωότητα
Από τα παγωμένα πόδια σας, καλωσορίζει μία γέννηση φρικτή:
Και τη φωνή σου θυμίζουν βιόλα και κλειδοκύμβαλο,
Με το δάχτυλο ξερό θα πιέσεις το μαστό
Απ’ όπου χύνεται μ’ αγνότητα σιβυλλική η γυναίκα
Για χείλη που λιμοκτονούν για τον αέρα του παρθένου γαλανού;

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

LANGSTON HUGHES

I, Too, Sing America


I, too, sing America.

I am the darker brother.
They send me to eat in the kitchen
When company comes,
But I laugh,
And eat well,
And grow strong.

Tomorrow,
I'll be at the table
When company comes.
Nobody'll dare
Say to me,
"Eat in the kitchen,"
Then.

Besides,
They'll see how beautiful I am
And be ashamed--

I, too, am America.





Εγώ, Επίσης, Τραγουδώ την Αμερική


Εγώ, Επίσης, τραγουδώ την Αμερική.

Είμαι ο πιο σκούρος αδερφός.
Με στέλνουν να φάω στην κουζίνα
Όταν η παρέα έρθει,
Αλλά γελώ
Και τρώω καλά,
Και δυναμώνω.

Αύριο,
Θα είμαι στο τραπέζι
Όταν η παρέα έρθει.
Κανείς δε θα τολμήσει
Να μου πει,
«Φάε στην κουζίνα,»
Τότε.

Άλλωστε,
Θα δουν πόσο ωραίος είμαι
Και θα ντραπούν-

Εγώ, Επίσης, είμαι Αμερική.

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

SALVATORE QUASIMODO

TU CHIAMI UNA VITA


Fatica d'amore, tristezza,
tu chiami una vita
che dentro, profonda, ha nomi
di cieli e giardini.

E fosse mia carne
che il dono di male trasforma.




ΟΝΟΜΑΤΙΖΕΙΣ ΜΙΑ ΖΩΗ


Κούραση απ’ τον έρωτα, μελαγχολία,
ονοματίζεις μια ζωή
που μέσα της, βαθιά, έχει ονόματα
ουρανών και κήπων.

Κι ήταν η σάρκα μου
που το δώρο του κακού μεταμορφώνει.

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

PAUL VALÉRY

Amour, peut-être, ou de moi-même haine?
Sa dent secrète est de moi si prochaine
Que tous les noms lui peuvent convenir!
Qu'importe! Il voit, il veut, il songe, il touche!
Ma chair lui plaît, et jusque sur ma couche,
À ce vivant je vis d'appartenir!




Έρωτας ίσως ή για τον εαυτό μου μίσος;
Το δόντι το κρυφό του είναι πια τόσο κοντινό
Που όλα τα ονόματα μπορούν και του ταιριάζουν!
Πόσο βολεύει! Βλέπει, θέλει, νείρεται, αγγίζει!
Η σάρκα μου το ευφραίνει κι ως και στο κρεβάτι μου,
Στο πλάσμα αυτό το ζωντανό ζω για ν’ ανήκω!

LE CIMÈTIER MARIN
Απόσπασμα
Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

William Butler Yeats

What Was Lost


I SING what was lost and dread what was won,
I walk in a battle fought over again,
My king a lost king, and lost soldiers my men;
Feet to the Rising and Setting may run,
They always beat on the same small stone.



Αυτό που χάθηκε


ΤΡΑΓΟΥΔΩ αυτό που χάθηκε και τρέμω
αυτό που κερδήθηκε,
Μπαίνω σε μια μάχη που ξαναγίνηκε,
Ο βασιλιάς μου χαμένος βασιλιάς
και χαμένοι στρατιώτες οι άντρες μου·
Ίσως ποδοβολούν σ’ Ανατολή και Δύση,
Μα πάντα σκοντάφτουν στο ίδιο μικρό λιθάρι.

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

Giuseppe Ungaretti

LONTANO

Lontano lontano
come un cieco
m'hanno portato per mano


ΑΛΑΡΓΑ

Αλάργα αλάργα
σαν τον αόμματο
μ’ έχουνε φέρει απ’ το χέρι

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ

Δειλός γάμος
Ο ουρανός
Η θάλασσα

Κορίτσια αγόρια
Ένα κύμα

Μια φωνή
Τότε βγαίνει
Που ανοίγει
Την αγκαλιά

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ
(1908 – 1941)

ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Το σκοτάδι των ματιών της
έσβησε τη σκιά
μιας παρουσίας
που πάντα απουσίαζε.

Φαίδρα Ζαμπαθά – Παγουλάτου
Από τη συλλογή «Η ανάσα της σιωπής», Ιωλκός 2008

Άγιος

Μνήμη Σταύρου Τορνέ


Κουβαλά το σταυρό του
Βακτηρία

Ανεβαίνει το Γολγοθά του
Τραγουδώντας
Αμανέδες

Γιάννης Βούλτος

ΜΠΑΛΑΝΤΑ
ΣΤΟΥΣ ΑΔΟΞΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ


Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλαίν· τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγκό με “Τιμωρίες” την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι

Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
και αν οι Μπωντλαίρ εζήσανε νεκροί,
η Αθανασία τούς είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που' ναι.

Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,
στην τραγική απάτη τους δομένοι
πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι

Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
“Ποιος άδοξος ποιητής” θέλω να πούνε
“την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι;”

K. Γ. Καρυωτάκης
(1896 - 1928)

Η ΜΠΟΓΙΑ

Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν
να μάθουνε που βρήκα τη μπογιά

Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
Όμως μπογιά δε βρήκαν

Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν


Αλέξανδρος Παναγούλης
(1939 - 1976)
"Τα Ποιήματα" εκδ. Παπαζήση

Φερώνυμοι ποιητές
Είσαστε σεις που κάθε μέρα
Δικάζετε την Ποίηση
Και την καταδικάζετε
Ισόβια
Στις φυλακές της αγοράς
Εσείς οι αγοραίοι
Νομίζετε πως θα σωφρονιστεί

Γιάννης Βούλτος

6 Δεκέμβρη 2008 μ.Χ.

Μνήμες Κατοχής
Όταν απαγορευόταν
Η Κυκλοφορία
Η Ελευθερία

Τότε σκοτώναν τα παιδιά
Στα πεζοδρόμια
Οι Γερμανοί

Γιάννης Βούλτος

Αρχαιογνωσία

Αρχαία ερείπια
Ανθρώπινης μοίρας
Τα εμά εκ των σων

Γιάννης Βούλτος, Παραθήκη

ΟΞΥΜΩΡΟ

Εικονική Ζωή
αντί
Πραγματικός Θάνατος


Αλέξανδρος Φωσταίνης

Δεσμοί Χώματος, Διάττων, 2000

17 Νοέμβρη 2008 μ.Χ.

Εκεί Πολυτεχνείο
Εκεί Πολυτεχνείο

Εδώ Εμείς
Τέχνες πολλές
Κατεργαζόμαστε
ΟΙ ΠΕΝΗΤΕΣ

Γιάννης Βούλτος

Intensité

Κέρασέ με
Το ελιξίριο της άγνοιας
Ύψιστη μορφή αναστολής
Σε κήδεψα εντός μου
Νύχτες αντικατοπτρισμών
Με μάταιους πόθους
Των αισθήσεων
Προσευχές αδόκιμες
Καταφυγής

Γιάννης Βούλτος, Παραθήκη

Δημήτρης Κατσαγάνης

X

Σηκώθηκε να χορέψει,
κι ανέσυρε τους νεκρούς
που αγαπούσε.

Τζίτζικας φτερούγισε,
ανοιχτή διαθήκη στον ποιητή.
Αν ποτέ σε κλάψω τόσο,
δεν θα σ’ έχω.

Από τα "ΑΝΤΙΔΩΡΑ"

Διδαχές

Στη Φαίδρα Ζαμπαθά Παγουλάτου


Διδάχτηκα στο Νείλο
Τέχνες πλανερές
Κομίζοντας σπονδές
Και τελετές ιερές

Από θεούς δεν ωφελήθηκα
Μα οι θνητοί μ’ εκτίμησαν
Η φήμη μου κατά πολύ με πέρασε
Κι όσοι παρίσταναν τους μαθητές μου
Θαυμάζονταν για τη σιωπή τους
Πιότερο κι από τους διάσημους λογάδες

Διδάχτηκα στον Τίγρη
Λόγους πλανερούς
Κομίζοντας πυρσούς
Κι αμέτρητους κλαυθμούς

Από θεούς τίποτε δεν λογάριασα
Και οι θνητοί με τίμησαν
Τη φήμη μου κατά πολύ την πέρασα
Κι όσοι εγίναν μαθητές μου
Θαυμάζονταν για το σπαθί τους
Πιότερο κι απ’ τους διάσημους δημίους

Διδάχτηκα στον Αχέροντα
Το Λόγο
Κομίζοντας θλίψη αέναη
Και σοφία θανάτου
Θεούς δε γνώρισα
Θνητός μες τους θνητούς
Φήμη δεν ξέρω τι θα πει
Κι οι μαθητές μου
Δεν πρόκειται να θαυμαστούν
Πιότερο από κανέναν

Γιάννης Βούλτος, Παραθήκη

Δημήτρης Κάββουρας


Τα βασίλεια πεθαίνουν πριν πεθάνουν
όταν οι αητοί ξεμάθουν να πετούν
και λουφάζουν κουρασμένοι στα χαλάσματα.

Από το βιβλίο «Τοπία μνήμης Ελληνικά», Περί Τεχνών, 2007

Γιώργος Καφταντζής (1920-1998)

Νεκρέ ποιητή
Καιρών αλλοτινών
Πιάνω το βιβλίο σου
Ν’ ακούσω τη φωνή σου
Να δω τις οπτασίες σου
Ν’ αγγίξω τα ίχνη
Του αποχωρισμού σου
Να ζήσω μονάχα
Την αύρα
Τη δική σου
Των πριν από σένα
Των πριν από μένα
Τη δική μου
Την αύρα
Της ζωής
Που γεννούν τα ποιήματα

Γιάννης Βούλτος

Εγώ, ο πίθηκος
Θέλω σκουριασμένες πρόκες
σε Τίμιο ξύλο
να καρφώσω

Δημήτριος Μουζάκης

Απόσπασμα από το ποίημα "Σχέδιο Ποιητικής" της συλλογής
"Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ", εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 2006

Τούτο το ποίημα
Είναι νεκρό
Με το που γράφτηκε
Έσβησε στα χέρια μου
Τώρα
Μόνον εσένα περιμένει
Να τ' αναστήσεις

Γιάννης Βούλτος

ΜΥΡΗΣ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ 142 Μ.Κ.

«ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ, ΒΕΒΑΙΩΣ, ΠΟΥ Ο ΜΥΡΗΣ» ΗΤΑΝ
ΠΑΜΦΑΓΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ. ΕΠΙΔΙΩΚΟΝ ΤΟ
ΠΑΝΕΘΝΙΚΟΝ ΕΥΡΟΣ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΣ. ΜΕΧΡΙ ΤΟ
ΧΑΡΙΛΑΟ ΕΒΓΑΛΕ ΣΤΟ ΚΛΑΡΙ (ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΤΑ
ΘΑΝΑΤΟΝ) ΜΕ ΤΑ ΣΥΓΓΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΤΙ
ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ, ΤΙ ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ, ΤΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, ΤΙ
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ, ΤΙ ΜΕΓΑΛΟΣΤΟΜΕΣ ΡΗΤΟΡΕΙΕΣ, ΤΙ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΤΙ ΧΟΛΕΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ, ΤΙ ΣΤΙΧΟΙ,
ΤΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΙΛΟ, ΤΙ
ΔΙΑΦΗΜIΣΗ, ΤΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΤΙ ΔΗΜΟ-
ΣΙΕΥΣΕΙΣ, ΤΙ ΓΛΕΙΨΙΜΟ, ΤΙ ΧΡΗΜΑ. ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛ-
ΛΟΙ ΕΜΠΡΟΣ ΤΟΥ ΣΟΥΖΑ, ΑΠΟ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ,
ΣΕΒΑΣΜΟ Ή ΦΟΒΟ ΣΤΟ ΚΥΚΛΩΜΑ ΤΟΥ. ΠΕΡΑΣΕ
ΚΑΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ Ο ΜΥΡΗΣ: ΣΑΝ ΤΗ ΓΗ ΜΕ
ΤΙΡΑΝΤΕΣ ΕΓΙΝΕ ׂΗ ΜΟΝΗ ΜΕΡΙΜΝΑ ΤΟΥ
ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΚΑΙ
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΟΥ.


ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤΕΜΝΗΣ (1952 – 2006)

«ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ», Εκδόσεις Πολιτιστική, 2006

Επίγραμμα ΙΙ

Εγώ ο θεός
Σωριασμένος στην άσφαλτο

Εγώ ο άνθρωπος
Καθισμένος στο κράσπεδο

Γιάννης Βούλτος, "Παραθήκη"

Από μηχανής θνητός

Σαν καβαλάρης δίχως μοίρα
σοδιάζω στα μεσόστρατα
ξωμάχους τους ανέμους
να παίξουν με τη λησμονιά
το χάροντα στα ζάρια

Γιάννης Βούλτος

Θάλασσα νεκρή
μετρά τις κατάρες μας
το καλοκαίρι

Γιάννης Βούλτος

Τη νύχτα

Χτυπώ τις πόρτες σας τη νύχτα
Εγώ ύπνο δεν έχω
Γυρίζω στα σπίτια σας
Σκορπώ την αγρύπνια μου
Σας χτυπώ με μανία
Πόρτες αμέτρητες
Λίγοι ανοίγουν
Οι πιο πολλοί
Κοιμούνται βαθιά
Λήθαργο
Δίχως όνειρα
Όσο κι αν τους χτυπώ
Δεν ακούγεται

Όμως κάποιοι ανοίγουν
Κάποιοι που ξενυχτούν
Και βλέπουν μόνο εφιάλτες
Κι ο πιο συχνός τους
Κι ο χειρότερος
Είναι πως έρχομαι
Και τους χτυπώ
Τη νύχτα

Γιάννης Βούλτος

Κοιμάμαι
Με την πόρτα ανοιχτή
Στο πέλαγο
Το απερίγραπτο
Μια ομορφάδα
Πιότερο άγρια
Κι απ’ τα λόγια του τότε
Αγνάντι
Μια σπιθαμή
Στο νησί των τυφλών ποιητών

Και βλέπω
Τα ποιήματα
Τα επιτύμβια
Γραμμένα στο νου μου
Απ’ τα χέρια
Του αυτόχειρα

Γιάννης Βούλτος

Όταν στην Αρένα
ουρλιάζουν τα πλήθη
στη θέα των Ταύρων
Το αίμα ποτάμι
κυλάει στο Βουνό
Των όρνεων τα ράμφη
μπηγμένα στις σάρκες
Όπως προστάζει
το Κράτος κι η Βία

Στο παράθυρο

Κάδρο το παράθυρό μου
Ένας πίνακας νύχτα της πόλης
Παίζουν τα φώτα
Λευκά κίτρινα γαλάζια
Παίζουν στο νου μου
Ανταμοιβές εκεί έξω

Στο παράθυρο τζάμι διπλό
Με μονώνει
Μ’ εμποδίζει να βγω
Να μπω στον πίνακα
Στη ζωή των άλλων
Την κλειδωμένη

Γιάννης Βούλτος

Ανταμοιβή

Τότε Ποιητή
Ανταμείβεται
Η γραφή σου
Όταν μέσα της βαθιά
Διαβάζω
Την ψυχή μου

Γιάννης Βούλτος

Τυφλός

Με κοιτάζουν
Μάτια δίχως βλέμμα
Κι εγώ τυφλός
Τις διαβάσεις
Περνώ
Της ζωής
Μονάχος

Γιάννης Βούλτος (2008)

Χελιδόνια

Χελιδονοφωλιά φτιασμένη
στη φαγωμένη τσιμεντόπλακα

Φεύγουν οι άνθρωποι
Μένουν τα πουλιά
Μέχρι κι αυτά
ν’ αποδημήσουν

Γιάννης Βούλτος

Η Σκιά

Μύρισε
λιβάνι και ροδόνερο
Είπαν
πως πέρασε η σκιά του
πάλι από τούτο το κελί
Πριν απ’ το χάραμα
Πριν από κείνη
την ώρα τη στερνή

Γιάννης Βούλτος

Ξεχασμένα

Βρίσκω ξεχασμένα
στις τσέπες μου ποιήματα
Άλλοι βρίσκουν χρήματα

Γιάννης Βούλτος (2008)

Σ' ένα στιχάκι

Σαν θα χωρέσεις
όλη την οργή
σ' ένα στιχάκι
Θα γενεί στοργή
και θα βλογάει

Γιάννης Βούλτος (2008)

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ

Στον Αλέξανδρο Φωσταίνη


Βρεθήκαμε απρόσμενα
Στην εξόδιο του Ποιητή
Κι ήσουνα σιωπηλός και απορημένος
«Θλιμμένος φαίνεσαι» αποφάνθηκα
«Πότε είσαι έτοιμος να το δεχτείς;»
Είπες ως και
Η ματαιότητα αιφνίδια
Σου αποκάλυψε το πρόσωπό της


Στο Γιάννη Τόλια

Βαδίσαμε την αλέα των κυπαρισσιών
Λέγοντας πότε τούτο ή το άλλο
Συνήθεις κουβέντες που λέγονται
στ’ ανάλογαΚρίσεις και κριτικές .....
Οπωσδήποτε
φιλοσοφίες εκ του ασφαλούς
Άλλωστε το πες
«ασκήσεις επί χάρτου όλα»

Στο Γιάννη Βούλτο

Είπαμε ν’ αλαφρύνουμε το όλο
μένοντας να χαζεύουμε
«οχήματα που κουβαλούν το θάνατο»
Σχεδόν λυπηθήκαμε
που είχανε γκρίζο χρώμα.....
Να ταν ο καιρός των αμαξών των
ιππήλατων οχημάτων
Με τι μεγαλοπρέπεια ο θάνατος

Θα εκινείτο…..




Υ.Γ. 12/6/2008 Αποχαιρετάται ο Ποιητής Χρίστος Λάσκαρης




© Meril - Ακροθιγώς

Το Ποίημα

Δε θα γραφτεί ποτέ
το Ποίημα
Δε θα πεθάνει ο ποιητής
από τα ίδια του τα χέρια

Γιάννης Βούλτος (2008)

Στη λήθη

Διάλεξες
του ονείρου τοκογλύφο
να δανειστείς
του φόβου βάλσαμο
Όταν τ' αστέρια ξεθωριάζανε
στο φως το πρωινό
που μας αντίκριζες

Γιάννης Βούλτος (2008)

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ

Ξημερώνει ...
Ώρα που οι εραστές,
επιστρέφουνε στο σώμα τους
τραβώντας πάνω τους την ταφόπετρα.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ (1931-2008)

Σπίτι χτισμένο στα βράχια
Αντίκρυ στη θάλασσα
Εκεί ονειρεύτηκα
Να κοιτώ στο παράθυρο
Να σπάζουν τα κύματα
Τη μοναξιά μου

Γιάννης Βούλτος (2008)

Κουβέντα με το Θάνατο

Μίλησα τη νύχτα
Με το Θάνατο

- Ήρθες για μένα
- Έχεις ακόμα
Αίμα
Στα γραφτά σου

Θα ξανάρθω


Γιάννης Βούλτος (2008)

Κυριακή στο γήπεδο

Μπήκα στο κατάμεστο γήπεδο
Στην εξέδρα των επισήμων
Παντού σιωπή
Κοιτάζω τριγύρω
Οι φίλαθλοι νεκροί
Οι παίχτες σκοτωμένοι
Τριάντα χιλιάδες κουφάρια
Μόνος εγώ ζωντανός
Άρχισα να φωνάζω
Συνθήματα

Γιάννης Βούλτος (2008)

ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗ

Νύχτα στις λεωφόρους και στις εθνικές οδούς

του εφιάλτη σου
Όταν οδηγώντας δε θα ανταμώνεις πια ούτε ψυχή απ’ τ’ άλλο ρεύμα
Τότε θα προβάλλουν δίπλα στα εικονοστάσια τους
Όλοι οι σκοτωμένοι κείνων των δρόμων της ασφάλτου
Καθένας με την αποκρουστική μορφή
Τη χαρισμένη από τη μοίρα του την ώρα του θανάτου
Θα σε χαιρετούν όσοι έχουν χέρια
Θα σου μιλούν όσοι έχουν πρόσωπα
Οι άλλοι που δεν τους έχει μείνει τίποτα
Θα χουν γραμμένο στο οδόστρωμα με αίμα ένα μήνυμα
Για σένα που μπορείς να το διαβάσεις
Για σένα που μπορείς να τους ακούσεις
«οι δρόμοι αυτοί θα είναι πάντα στοιχειωμένοι»
Και πάντα θ’ αντικρίζεις τους νεκρούς
Νύχτα στις λεωφόρους και στις εθνικές οδούς

του εφιάλτη σου

Γιάννης Βούλτος (2008)

Δεν κατάφερες τίποτα

Μας γύρεψες
Να μας πάρεις το αίμα
Μας έδωκες γρόσια
Να σε προσκυνούμε
Να σου τάξουμε
Έργα και ημέρες
Να προδώσουμε
Ότι όρκους κι αν κάμαμε
Να χωρίσουμε
Τη γης απ’ τα σύννεφα

Δεν κατάφερες τίποτα
Δε σου κάνει το αίμα μας
Δε μας κάνουν τα γρόσια σου
Δεν πωλείται ο θάνατος

Γιάννης Βούλτος (2007)

Σου φωνάζω
Κουράστηκα
Δε θα προφτάσουμε
Μου απαντάς
Με απάθεια
Μην πασχίζεις του κάκου
Άσε τα χρόνια
Να λιώνουν το νου

Γιάννης Βούλτος (2008)

Δίκην Δούναι

Μας κατηγόρησαν
Ενώπιον της δημοκρατίας τους
Σιωπηλοί μάρτυρες
Βλοσυροί ένορκοι
Λαλίστατοι κατήγοροι
Δεν πρόκειται να εγερθώ
Ενώπιον της δημοκρατίας σας
Η ετυμηγορία είναι γνωστή αρχαιοτάτων
Δεν αποποιηθήκαμε την ενοχή μας
Η καταδίκη μας είναι ζήτημα όχλου

Γιάννης Βούλτος "Παραθήκη"

Χαϊκού του φίλου

Φίδι ο φίλος
Φιλεύει το φαρμάκι
Φριχτό φυλαχτό

Γιάννης Βούλτος (2008)

Φωτό: Αρχείο Διονύση Βούλτου

Άστεγος

Κατέληξες άστεγος
Κι εύχεσαι
Να μη βρέξει
Στο αύριο
Μέσ’ από τους κάδους
Ακούς
Επιμνημόσυνες άριες
Σου θυμίζουν
Τη βολή την παλιά σου
Να κινάς
Αχάραγο
Να γυρίζεις
Νύχτα
Να γράφεις τα μαντάτα σου
Απ’ του κόσμου
Τα ταξίδια σου

Γιάννης Βούλτος (2007)

ΦΩΝΕΣ

Στο Γιάννη Τόλια


Για ν’ ακούσω φωνές
Που φωλιάζουνε μέσα μου
Θέλησα να σου γράψω
Τούτα τα λόγια τα λίγα
Είν’ εύκολο ν’ αφουγκραστείς
Κείνη τη στοχαστική
Που ροκανίζει τις μέρες μας
Η άλλη που κλαίει
Δεν ξέρω αν μ’ αρέσει
Μου φανερώνεται άξαφνα
Και με φαρμακώνει
Κάθε που μου μιλά
Για τ’ ανθρώπινα
Εγώ
Όμως γυρεύω τη δύσκολη
Που ψιθυρίζει κάποτε
Πριν κοιμηθώ
Και ίσα που ακούγεται

Πάντα με καλούσαν
Ψίθυροι

Γιάννης Βούλτος (2007)