Τούτο το ποίημα
Είναι νεκρό
Με το που γράφτηκε
Έσβησε στα χέρια μου
Τώρα
Μόνον εσένα περιμένει
Να τ' αναστήσεις

Γιάννης Βούλτος

ΜΥΡΗΣ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ 142 Μ.Κ.

«ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ, ΒΕΒΑΙΩΣ, ΠΟΥ Ο ΜΥΡΗΣ» ΗΤΑΝ
ΠΑΜΦΑΓΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ. ΕΠΙΔΙΩΚΟΝ ΤΟ
ΠΑΝΕΘΝΙΚΟΝ ΕΥΡΟΣ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΣ. ΜΕΧΡΙ ΤΟ
ΧΑΡΙΛΑΟ ΕΒΓΑΛΕ ΣΤΟ ΚΛΑΡΙ (ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΤΑ
ΘΑΝΑΤΟΝ) ΜΕ ΤΑ ΣΥΓΓΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΤΙ
ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ, ΤΙ ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ, ΤΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, ΤΙ
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ, ΤΙ ΜΕΓΑΛΟΣΤΟΜΕΣ ΡΗΤΟΡΕΙΕΣ, ΤΙ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΤΙ ΧΟΛΕΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ, ΤΙ ΣΤΙΧΟΙ,
ΤΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΙΛΟ, ΤΙ
ΔΙΑΦΗΜIΣΗ, ΤΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΤΙ ΔΗΜΟ-
ΣΙΕΥΣΕΙΣ, ΤΙ ΓΛΕΙΨΙΜΟ, ΤΙ ΧΡΗΜΑ. ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛ-
ΛΟΙ ΕΜΠΡΟΣ ΤΟΥ ΣΟΥΖΑ, ΑΠΟ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ,
ΣΕΒΑΣΜΟ Ή ΦΟΒΟ ΣΤΟ ΚΥΚΛΩΜΑ ΤΟΥ. ΠΕΡΑΣΕ
ΚΑΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ Ο ΜΥΡΗΣ: ΣΑΝ ΤΗ ΓΗ ΜΕ
ΤΙΡΑΝΤΕΣ ΕΓΙΝΕ ׂΗ ΜΟΝΗ ΜΕΡΙΜΝΑ ΤΟΥ
ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΚΑΙ
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΟΥ.


ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤΕΜΝΗΣ (1952 – 2006)

«ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ», Εκδόσεις Πολιτιστική, 2006

Επίγραμμα ΙΙ

Εγώ ο θεός
Σωριασμένος στην άσφαλτο

Εγώ ο άνθρωπος
Καθισμένος στο κράσπεδο

Γιάννης Βούλτος, "Παραθήκη"

Από μηχανής θνητός

Σαν καβαλάρης δίχως μοίρα
σοδιάζω στα μεσόστρατα
ξωμάχους τους ανέμους
να παίξουν με τη λησμονιά
το χάροντα στα ζάρια

Γιάννης Βούλτος

Θάλασσα νεκρή
μετρά τις κατάρες μας
το καλοκαίρι

Γιάννης Βούλτος

Τη νύχτα

Χτυπώ τις πόρτες σας τη νύχτα
Εγώ ύπνο δεν έχω
Γυρίζω στα σπίτια σας
Σκορπώ την αγρύπνια μου
Σας χτυπώ με μανία
Πόρτες αμέτρητες
Λίγοι ανοίγουν
Οι πιο πολλοί
Κοιμούνται βαθιά
Λήθαργο
Δίχως όνειρα
Όσο κι αν τους χτυπώ
Δεν ακούγεται

Όμως κάποιοι ανοίγουν
Κάποιοι που ξενυχτούν
Και βλέπουν μόνο εφιάλτες
Κι ο πιο συχνός τους
Κι ο χειρότερος
Είναι πως έρχομαι
Και τους χτυπώ
Τη νύχτα

Γιάννης Βούλτος

Κοιμάμαι
Με την πόρτα ανοιχτή
Στο πέλαγο
Το απερίγραπτο
Μια ομορφάδα
Πιότερο άγρια
Κι απ’ τα λόγια του τότε
Αγνάντι
Μια σπιθαμή
Στο νησί των τυφλών ποιητών

Και βλέπω
Τα ποιήματα
Τα επιτύμβια
Γραμμένα στο νου μου
Απ’ τα χέρια
Του αυτόχειρα

Γιάννης Βούλτος

Όταν στην Αρένα
ουρλιάζουν τα πλήθη
στη θέα των Ταύρων
Το αίμα ποτάμι
κυλάει στο Βουνό
Των όρνεων τα ράμφη
μπηγμένα στις σάρκες
Όπως προστάζει
το Κράτος κι η Βία

Στο παράθυρο

Κάδρο το παράθυρό μου
Ένας πίνακας νύχτα της πόλης
Παίζουν τα φώτα
Λευκά κίτρινα γαλάζια
Παίζουν στο νου μου
Ανταμοιβές εκεί έξω

Στο παράθυρο τζάμι διπλό
Με μονώνει
Μ’ εμποδίζει να βγω
Να μπω στον πίνακα
Στη ζωή των άλλων
Την κλειδωμένη

Γιάννης Βούλτος

Ανταμοιβή

Τότε Ποιητή
Ανταμείβεται
Η γραφή σου
Όταν μέσα της βαθιά
Διαβάζω
Την ψυχή μου

Γιάννης Βούλτος

Τυφλός

Με κοιτάζουν
Μάτια δίχως βλέμμα
Κι εγώ τυφλός
Τις διαβάσεις
Περνώ
Της ζωής
Μονάχος

Γιάννης Βούλτος (2008)

Χελιδόνια

Χελιδονοφωλιά φτιασμένη
στη φαγωμένη τσιμεντόπλακα

Φεύγουν οι άνθρωποι
Μένουν τα πουλιά
Μέχρι κι αυτά
ν’ αποδημήσουν

Γιάννης Βούλτος

Η Σκιά

Μύρισε
λιβάνι και ροδόνερο
Είπαν
πως πέρασε η σκιά του
πάλι από τούτο το κελί
Πριν απ’ το χάραμα
Πριν από κείνη
την ώρα τη στερνή

Γιάννης Βούλτος

Ξεχασμένα

Βρίσκω ξεχασμένα
στις τσέπες μου ποιήματα
Άλλοι βρίσκουν χρήματα

Γιάννης Βούλτος (2008)

Σ' ένα στιχάκι

Σαν θα χωρέσεις
όλη την οργή
σ' ένα στιχάκι
Θα γενεί στοργή
και θα βλογάει

Γιάννης Βούλτος (2008)

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ

Στον Αλέξανδρο Φωσταίνη


Βρεθήκαμε απρόσμενα
Στην εξόδιο του Ποιητή
Κι ήσουνα σιωπηλός και απορημένος
«Θλιμμένος φαίνεσαι» αποφάνθηκα
«Πότε είσαι έτοιμος να το δεχτείς;»
Είπες ως και
Η ματαιότητα αιφνίδια
Σου αποκάλυψε το πρόσωπό της


Στο Γιάννη Τόλια

Βαδίσαμε την αλέα των κυπαρισσιών
Λέγοντας πότε τούτο ή το άλλο
Συνήθεις κουβέντες που λέγονται
στ’ ανάλογαΚρίσεις και κριτικές .....
Οπωσδήποτε
φιλοσοφίες εκ του ασφαλούς
Άλλωστε το πες
«ασκήσεις επί χάρτου όλα»

Στο Γιάννη Βούλτο

Είπαμε ν’ αλαφρύνουμε το όλο
μένοντας να χαζεύουμε
«οχήματα που κουβαλούν το θάνατο»
Σχεδόν λυπηθήκαμε
που είχανε γκρίζο χρώμα.....
Να ταν ο καιρός των αμαξών των
ιππήλατων οχημάτων
Με τι μεγαλοπρέπεια ο θάνατος

Θα εκινείτο…..




Υ.Γ. 12/6/2008 Αποχαιρετάται ο Ποιητής Χρίστος Λάσκαρης




© Meril - Ακροθιγώς

Το Ποίημα

Δε θα γραφτεί ποτέ
το Ποίημα
Δε θα πεθάνει ο ποιητής
από τα ίδια του τα χέρια

Γιάννης Βούλτος (2008)

Στη λήθη

Διάλεξες
του ονείρου τοκογλύφο
να δανειστείς
του φόβου βάλσαμο
Όταν τ' αστέρια ξεθωριάζανε
στο φως το πρωινό
που μας αντίκριζες

Γιάννης Βούλτος (2008)