21 ΜΑΡΤΙΟΥ

Δεν έχει ανάγκη
Από γιορτές
Η Ποίηση
Γιορτάζει
Και πενθεί
Την κάθε μέρα



Γιάννης Βούλτος

ΜΑΛΛΟΝ ΑΣΤΟΣ

Ο ποιητής Γρανάζης

Δεδηλωμένος αντικομφορμιστής

Πεντηκοντούτης επαναστάτης

Αντιστασιακά ποιήματα

Δημοσιεύει ασυστόλως

Ενάντια στον εγχώριο

Και ξένο νεοφιλελευθερισμό

Τώρα που ο τόπος του

Χειμάζεται απ' την κρίση

Κάποια στιγμή

Τυχαία στις ειδήσεις

Παίρνει το μάτι του

Μια ανθολογία

Των ποιητών της κρίσης

Μια γλυκερή αγωνία

Τον διαπερνά

Προσμένοντας να ιδεί

Περίοπτο μες στο βιβλίο

Το όνομά του ανάμεσα

Στους ανθολογημένους

Κι όμως!

Τι μεγίστη απογοήτευσις!

Δεν τον συμπεριέλαβαν!

Μήπως δεν τον εγνώριζαν

Ή τον αγνόησαν επίτηδες

Καθότι επαναστάτης

Αυτά βασάνιζαν για μέρες

Το νου του ποιητή Γρανάζη

Έπρεπε λοιπόν κι αυτός

Να αντιδράσει

Αλλά και πάλι

Σε νέο δίλημμα

Ο ποιητής μας μπαίνει

Να καταγγείλει ανθολόγο

Και λοιπούς ως μαύρη

Αντίδραση αστική

Ή να μη βγάλει τσιμουδιά

Κι από την επομένη και αυτός

Ποιητής Αστός να καταστεί

Για να μοστράρει το όνομά του

Στις έγκυρες ανθολογίες

Και στους αναγνωρίσιμους

Κύκλους των ποιητών

Δίνοντας θεραπεία εν τέλει

Στις γλυκερές του αγωνίες

Ο ποιητής το σκέπτεται

Το ξανασκέπτεται

Κι αποφασίζει ασφαλώς

Πως

Μάλλον Αστός θα καταστεί

Μάλλον Αστός

Γιάννης Βούλτος

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ

Τις εποχές που τάιζα

Το μυαλό μου σανό

Ψωνίζοντας βιβλία

Από τον κάθε Ιανό

Εδήλωνα Αρχαιολόγος

Σε μια χώρα

Που ούτε λόγος

Να γίνεται για αρχαία

Εκτός και αν

Πωλούνται και αυτά

Όπως όλα τα λοιπά

Πνευματικά “Αγαθά”

Γιάννης Βούλτος

Η ΓΟΡΓΟΝΑ

Κάθε νύχτα

Εδώ κι αιώνες

Κολυμπούσε

Στα κύματα

Του Αιγαίου

Κουβεντιάζοντας

Τους ναυτικούς

Εδώ και κάμποσο καιρό

Οι ναυτικοί

Την έχουν χάσει

Λένε πως μένει

Στα βαθιά

Λένε πως

Κάθε νύχτα

Κάθεται και περιμένει

Γιατί έρχονται σ' αυτή

Να τα αναστήσει

Τα πνιγμένα προσφυγόπουλα

Γιάννης Βούλτος

ΑΙΜΟΦΥΡΤΟΣ

             Του Μίμη Κωστήρη

Το πρωί

Ξύπνησε μέσα στα αίματα

Τη νύχτα

Ένα άγριο Ποίημα

Είχε ξεσκίσει

Την ψυχή του

Γιάννης Βούλτος

ΕΝΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ

Θέλει να γράψει

Ένα ποίημα μολότοφ

Οι στίχοι του

Κομμάτια από γυαλί

Φλεγόμενα

Να καρφωθούν

Στις σάρκες σας

Θέλει να γράψει

Ένα ποίημα καλάσνικοφ

Οι λέξεις του

Ριπές

Σφαίρες αδέσποτες

Να σφηνωθούν

Στα σωθικά σας

Γιάννης Βούλτος

ΜΑΞ ΕΡΝΣΤ, ΣΤΑΥΡΩΣΗ, 1913

ENTARTETE KUΝST

Ούτε τον δίκασαν

Ούτε τον αφόρισαν

Όπως κάποιους άλλους

Άλλοτε

Αρκέστηκαν

Να τον χαρακτηρίσουν

Εκφυλισμένο καλλιτέχνη

Και τον άφησαν ελεύθερο

Να γράφει

Αλογόκριτα

Γιατί ο κόσμος

Είναι κείνος που θα κρίνει

Είπαν εκείνοι

Που άλλοτε

Δίκαζαν

Κι αφόριζαν

Γιάννης Βούλτος

Η ΣΚΛΑΒΙΑ ΣΟΥ

Κλειδωμένος σ’ ένα κελί

Δίχως πόρτα και παράθυρο

Δεμένος πιστάγκωνα

Και φιμωμένος

Φωνάζεις

Τρέχεις

Χτυπάς

Και ψάχνεις

Το κλειδί

Για την ελευθερία

Κι όμως το ξέρεις

Κλειδί δεν υπάρχει

Ούτε κελί

Η σκλαβιά σου

Είναι στο νου σου

Είναι στα χέρια σου

Γιάννης Βούλτος

ΘΕΛΓΗΤΡΟ

         I was formerly a poet and a tyrant;

         now I'm an artist and an anarchist!

                                    Oscar Wilde

Δεν τον ενδιέφερε

δημοφιλής να καταστεί

Δεν τον ενδιέφεραν

βραβεύσεις

στα κράτη των Κρετίνων

Το μόνο που τον έθελγε

ήταν να αποτυπώνει στο χαρτί

τα πεσμένα φύλλα

από τους φθινοπωρινούς του περιπάτους

Γιάννης Βούλτος

ΠΙΣΤΟΣ

Καθεύδω

κι ονειρεύομαι

το σώμα μου

ξαπλωμένο

στο κρεβάτι

το πνεύμα μου

να φέρνει βόλτες

στον κόσμο

κι εμένα

να πιστεύω

στα όνειρα

Γιάννης Βούλτος

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Κουράστηκε
Στο σπίτι της
Στιχάκια να σκαρώνει
Και βγήκε βόλτα
Στην πλατεία.
Για κακή της τύχη
Τα παγκάκια
Τα είχαν καταλάβει
Μετανάστες
Κι έτσι της χάλασε
Η αναψυχή.
Κατόπιν κατήγγειλε
Αρμοδίως
Στο κοινό της
Το γεγονός

Κουράστηκε
Στο σπίτι του
Να γράφει
Ποιήματα μαχαίρια
Που του μπήγονταν στις σάρκες
Και βγήκε βόλτα
Στην πλατεία.
Για καλή του τύχη
Μόλις τον είδαν
Οι μετανάστες
Απ’ τα παγκάκια
Έτρεξαν πάνω του
Και του σκούπισαν τα αίματα.
Τότε αυτός
Τους χάρισε
Τα  μαχαίρια του 

Γιάννης Βούλτος

Esthète

                       

                    Στον Θοδωρή Σταθόπουλο

Έτσι αισθάνομαι

Πως πρέπει να ζήσω

Σ̉ αυτό τον τόπο

Όπου γεννήθηκε

Η αισθητική

Κι η αναισθησία

Γιάννης Βούλτος

ΑΦΗΣΤΕ

Αφήστε

Να μιλήσουν τα παιδιά

Γιατί σ’ αυτά μονάχα

Αρμόζει να μιλούν

Να πάψουμε

Εμείς οι παλαιότεροι

Γιατί χάσαμε

Τη δικιά μας τη σειρά

Όταν έπρεπε

Να μιλήσουμε

Άλλοι χάσκαμε

Κι άλλοι δαγκώναμε

Γιάννης Βούλτος

45

Σμίλευε την πέτρα

Να της δώσει

Τη μορφή της θλίψης του

Σμίλευε στα σκοτεινά

Στην πλατιά τη νύχτα

Ξημερώματα

Με το πρώτο φως

Η πέτρα

Γίνηκε άμμος

Δίπλα στο κύμα

Γιάννης Βούλτος

ΑΠΟΚΤΗΝΩΣΗ

                        κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή,

                γιατί είναι αμίλητη και προχωράει

                                    Γ. Σεφέρης

Όταν βομβαρδίζονται σχολειά

Όταν σκοτώνονται παιδιά

Και οι άνθρωποι

Τα βλέπουν αυτά

Σαν μια είδηση απλή

Συνηθισμένη καθημερνή

Στην τηλεόραση

Για ποια εγκλήματα

Για ποια κτήνη ανθρωπόμορφα

Να μιλήσουν οι δασκάλοι

Σε τούτους τους ανθρώπους

Γιάννης Βούλτος

ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΑ

Χτίζουμε

Πέτρινα ελεγεία

Για τα πρώτα θύματα

Κι ύστερα

Ανεπαίσθητα

Μπαίνουμε κι εμείς

Με τη σειρά μας

Στις τάξεις των θυτών

Γιάννης Βούλτος

Христо Ботев