Ρώτημα ενός νεκρού παιδιού

   
   
Ήμουνα
Έξι
Εφτά
Οχτώ χρονών
Σε μια λωρίδα γης
πάλευα να μεγαλώσω
κάτω απ’ τις κάνες
Δεν τα κατάφερα
Μια νύχτα
βομβάρδισαν το χωριό μου
Σκοτώθηκα


Γιατί σκοτώθηκα;
Έξι
Εφτά
Οχτώ χρονών


Γιατί σκοτώθηκα;
Ρωτώ αυτόν
που σφίγγει με θέρμη
το χέρι του φονιά μου


Γιάννης Βούλτος

Ξωμάχος

            
                      Στον Δημήτρη Κάββουρα


Έτσι γιομάτο σαν ξανοίγω το φεγγάρι
να πολεμάει να φανερώσει
της νυχτιάς τα μυστικά
πάντα θυμάμαι ένα γέροντα ξωμάχο
που χρόνια επολέμαγε
να φανερώσει και του λόγου του
της άμοιρης ψυχής του τα κρυφά

Εμίλησε για έρωτες
κι αιματοκύλισε τα νιάτα του
Εμίλησε για μισεμούς
όταν μονάχος του ροβόλαγε
στα ξέφωτα της θλίψης
Εμίλησε για θάνατο
και η μιλιά του ήτανε τόσο ζωντανή
που ο Θάνατος τον ξέγραψε

Πάνω απ’ το θάνατο λοιπόν
πάντα θυμάμαι αυτό το γέροντα
έτσι γιομάτο σαν ξανοίγω το φεγγάρι

Γιάννης Βούλτος

Samuel Taylor Coleridge

One after one, by the star-dogged Moon,
Too quick for groan or sigh,
Each turned his face with a ghastly pang,
And cursed me with his eye.

Four times fifty living men,
(And I heard nor sigh nor groan)
With heavy thump, a lifeless lump,
They dropped down one by one.


Ο ένας μετά τον άλλο κάτω απ’ το βασανισμένο απ’ τη μοίρα Φεγγάρι
Μην προφταίνοντας να βγάλουν βογγητό ή στεναγμό
όλοι μου γύρισαν το πρόσωπο το κάτωχρο απ’ τον πόνο
Και με καταράστηκαν με τη ματιά τους

Τέσσερις φορές πενήντα άντρες ζωντανοί
(και δεν κατάλαβα στεναγμό ή βογγητό)
Με γδούπο βαρύ, μια άψυχη μάζα
Κάτω σωριάστηκαν ο ένας μετά τον άλλο


The Rime of the Ancient Mariner
Απόσπασμα

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

William Cliff

Autobiographie


25.

« tu vis en moi » c’est si facile à dire !
as-tu conscience que tu vis en moi ?
aucune vie en moi ne pourrait vivre
sans me venir d’un en-dehors de moi
aujourd’hui la neige est tombée cela
me rappelle ma vie adolescente
âge divin et très dur et très tendre
où je cherchais dans la forêt l’endroit
sans neige d’un sapin pour m’y étendre
sous sa ramure et de ce cercle étroit


Αυτοβιογραφία

25

 «ζεις μέσα μου» είναι τόσο εύκολο να λες!
έχεις συνείδηση πως ζεις μέσα μου;
καμιά ζωή μέσα μου δε θα μπορούσε να βιωθεί
χωρίς να έρχομαι από κάπου έξω από μένα
σήμερα το χιόνι έπεσε κι αυτό
μου θυμίζει τα εφηβικά μου χρόνια
ηλικία θεϊκή και πολύ σκληρή και πολύ τρυφερή
όταν έψαχνα μέσα στο δάσος τόπο
χωρίς χιόνι σ’ ένα έλατο για να ξαπλώσω
κάτω από τα κλαδιά του και το στενό του κύκλο

Απόδοση στα ελληνικά
Γιάννης Βούλτος

ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΣΕ ΕΙΚΟΣΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΠΕΤΡΑΣ

Spinalonga

Αγκάθι Μακρύ
Σκίζει τις σάρκες της ψυχής
Καθώς η θάλασσα που γδέρνει τα χαράκια
Κάτω απ’ τα πέτρινα τα σπίτια τα χλωμά
Συνέχεια του πέτρινου νησιού
Της πέτρινης ζωής


Κι εσύ αντίκρυ
Στο μουράγιο τις νυχτιές
Γρικάς αποχαιρετισμούς
Κλάηματα
Μαντινάδες


Γιατί εγίνηκες βαρκάρης
Ψυχοπομπός τόσων καιρών
Ακολουθώντας τη σιωπή
Ανάμεσο ζωής και φυλακής
Τραβώντας το κουπί
Του θάνατου


Και φτάνεις στην απέναντι μεριά
Που άλλοι τη λέγουν της απέχθειας
Και άλλοι της συμπόνιας
Όμως εσύ που το κατέχεις
Από τα μάτια των ανθρώπων της
Τη λέγεις της Αγάπης


Γιάννης Βούλτος

Ευπώλητα

              Στον Κωστή Καπέλλα


Στου φίλου το βιβλιοπωλείο
Κάθομαι και καπνίζω ξεφυλλίζοντας
Ενώ εκείνος μου διαβάζει
Τον κατάλογο
Με του μηνός τα Ευπώλητα
Βιβλία σύγχρονών μας ποιητών
Και πεζογράφων
Τότε ξαφνικά το σχόλιο
Προβάλει στο μυαλό μου
Σε αρχαία ελληνικά

Φευ!
Ουκ εν τω πωλώ το ευ!

Υ.Γ.
Α ρε φουκαρά Κωστή
Δύσκολοι καιροί!
Τώρα στα ράφια θα μετράς
Τα Aπώλητα


Γιάννης Βούλτος

Lifestyle και Yalanci 36

           

                         Στον Δ.Ν. Μ. και το θίασό του



Δύσμοιροι καθηγητίσκοι, συγγραφίσκοι
Και λοιποί
Lifestyle και Yalanci
Διανοούμενοι και Kαλλιτέχναι
Υπεργηράσκετε
Aεί αδίδακτοι
Αεί λακέδες των εκδοτών
Μωροφιλόδοξοι
Και κουλτουριάρηδες
Όλοι μαζί στο ίδιο
Πνευματικό γηροκομείο
Πάσχοντας απ’ την ίδια
Διανοητική ποδάγρα
Και ο θεράπων σας
Αι εκδόσεις Άγρα




Γιάννης Βούλτος

Ζημιά στο βιβλιοπωλείο

Ενώ χάζευα βιβλία ποιητών επιφανών
Σε κεντρικό βιβλιοπωλείο των Αθηνών
Ξάφνου τα χέρια μου τρεμάμενα
Δε βάστηξαν τόση πραμάτεια
Μου πέσανε τα Γυάλινα τα Γιάννενα
Και γίνανε χίλια κομμάτια


Και σού το ’πα βρε Γκανά
Είντ’ απλώνεις τραχανά
Φτιάχ’ τα από πι βι σι
Θα ’ναι κι η τιμή μισή
Τώρα με το βραβείο Καβάφη
Που θα σε μάθει ως κι ο Καντάφι


Γιάννης Βούλτος

Φωτο: Γρηγόρης Σιαμίδης

Φωτιά

Δεν καίω εγώ τα νιάτα μου
Όπως εσύ
Νίκο Εγγονόπουλε
Εκείνοι θέλουν να τα κάψουν
Εκείνοι που πυροβολούν
Τις ψυχές μας
Εγώ θα κάψω μοναχά
Το παρόν τους
Γιατί δεν είναι το δικό μου
Και μέσα στις στάχτες του
Αύριο
Θα φυτέψω το δάσος μου

Γιάννης Βούλτος