Spinalonga

Αγκάθι Μακρύ
Σκίζει τις σάρκες της ψυχής
Καθώς η θάλασσα που γδέρνει τα χαράκια
Κάτω απ’ τα πέτρινα τα σπίτια τα χλωμά
Συνέχεια του πέτρινου νησιού
Της πέτρινης ζωής


Κι εσύ αντίκρυ
Στο μουράγιο τις νυχτιές
Γρικάς αποχαιρετισμούς
Κλάηματα
Μαντινάδες


Γιατί εγίνηκες βαρκάρης
Ψυχοπομπός τόσων καιρών
Ακολουθώντας τη σιωπή
Ανάμεσο ζωής και φυλακής
Τραβώντας το κουπί
Του θάνατου


Και φτάνεις στην απέναντι μεριά
Που άλλοι τη λέγουν της απέχθειας
Και άλλοι της συμπόνιας
Όμως εσύ που το κατέχεις
Από τα μάτια των ανθρώπων της
Τη λέγεις της Αγάπης


Γιάννης Βούλτος

Ευπώλητα

              Στον Κωστή Καπέλλα


Στου φίλου το βιβλιοπωλείο
Κάθομαι και καπνίζω ξεφυλλίζοντας
Ενώ εκείνος μου διαβάζει
Τον κατάλογο
Με του μηνός τα Ευπώλητα
Βιβλία σύγχρονών μας ποιητών
Και πεζογράφων
Τότε ξαφνικά το σχόλιο
Προβάλει στο μυαλό μου
Σε αρχαία ελληνικά

Φευ!
Ουκ εν τω πωλώ το ευ!

Υ.Γ.
Α ρε φουκαρά Κωστή
Δύσκολοι καιροί!
Τώρα στα ράφια θα μετράς
Τα Aπώλητα


Γιάννης Βούλτος

Lifestyle και Yalanci 36

           

                         Στον Δ.Ν. Μ. και το θίασό του



Δύσμοιροι καθηγητίσκοι, συγγραφίσκοι
Και λοιποί
Lifestyle και Yalanci
Διανοούμενοι και Kαλλιτέχναι
Υπεργηράσκετε
Aεί αδίδακτοι
Αεί λακέδες των εκδοτών
Μωροφιλόδοξοι
Και κουλτουριάρηδες
Όλοι μαζί στο ίδιο
Πνευματικό γηροκομείο
Πάσχοντας απ’ την ίδια
Διανοητική ποδάγρα
Και ο θεράπων σας
Αι εκδόσεις Άγρα




Γιάννης Βούλτος

Ζημιά στο βιβλιοπωλείο

Ενώ χάζευα βιβλία ποιητών επιφανών
Σε κεντρικό βιβλιοπωλείο των Αθηνών
Ξάφνου τα χέρια μου τρεμάμενα
Δε βάστηξαν τόση πραμάτεια
Μου πέσανε τα Γυάλινα τα Γιάννενα
Και γίνανε χίλια κομμάτια


Και σού το ’πα βρε Γκανά
Είντ’ απλώνεις τραχανά
Φτιάχ’ τα από πι βι σι
Θα ’ναι κι η τιμή μισή
Τώρα με το βραβείο Καβάφη
Που θα σε μάθει ως κι ο Καντάφι


Γιάννης Βούλτος

Φωτο: Γρηγόρης Σιαμίδης

Φωτιά

Δεν καίω εγώ τα νιάτα μου
Όπως εσύ
Νίκο Εγγονόπουλε
Εκείνοι θέλουν να τα κάψουν
Εκείνοι που πυροβολούν
Τις ψυχές μας
Εγώ θα κάψω μοναχά
Το παρόν τους
Γιατί δεν είναι το δικό μου
Και μέσα στις στάχτες του
Αύριο
Θα φυτέψω το δάσος μου

Γιάννης Βούλτος

Καθρέφτης

Στο Νίκο Βεντουρή

Ξυπνώ τη νύχτα

Κοιτάζω στον καθρέφτη

Με μάτια κλειστά

Διακρίνω τότε

Τους δικούς μου νεκρούς

Πίσω απ’ τη σιωπή τους

Να προσπαθούν

Μέσ’ από το στόμα μου

Να βγάλουν φωνή

Να με καλέσουν

Στο άψυχο σπίτι τους

Εκεί να πλαγιάσω

Γιάννης Βούλτος

Αυτοδίδακτος

Έρχομαι να με διδάξω
Της Αύριον τα σπουδαία
Εγώ που κλέβω απ’ το παρόν μου
Ατιμώρητα

Έρχομαι να με διδάξω
Εμένα που σεμνύνομαι
Πως θέλω να σας αφανίσω
Του παρελθόντος μου φονιάδες

Όμως ξέρω πως αν σας αφήσω
Εγώ θ’ αφανιστώ
Και θα ριχτώ φριχτό κουφάρι
Στον Ιερό τον Οίκο
Ανοχής μου

Γιάννης Βούλτος

Θωρώ το gόσμο και δειλιώ …

Θωρώ το gόσμο και δειλιώ, τη γης κι αναδακρυώνω,
θωρώ και dουσουdίζω το, ο άνθρωπος ίdά ’ναι,
λυπούμαι και τα νιάτα μου και τη bαλικαριά μου,
πως θα τα φά’ η μαύρη γης, τ’ αραχνιασμένο μνήμα,.

Γ. Ε. Τσουδερός
Κρητικά Μοιρολόγια

ΣΙΩΠΗ

Μνήμη Κώστα Παρθένη


Η σιωπή μονάζει στα ποιήματα
Κλεισμένη και μανταλωμένη στις λέξεις
Κάθε τους γράμμα και ένα κελί

Για ποια σιωπή μιλάς
Για τη σιωπή
των ποιητών στους πρόστυχους καιρούς
Για τη σιωπή
των νεκρών μπροστά στη λήθη των ζώντων
Για τη σιωπή
των ζώντων μπροστά στο πτώμα της φωνής τους

Μιλώ για τη σιωπή
που ταράζει τον ύπνο μας
Μιλώ για τη σιωπή
που γεννάει το λόγο μας

Είναι η σιωπή
των ονείρων μας
Είναι η φωνή
που κερδίζει το θάνατο
Στα χαρτιά

Γιάννης Βούλτος