Ο ΟΥΡΑΝΟΣ

Δειλός γάμος
Ο ουρανός
Η θάλασσα

Κορίτσια αγόρια
Ένα κύμα

Μια φωνή
Τότε βγαίνει
Που ανοίγει
Την αγκαλιά

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ
(1908 – 1941)

ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Το σκοτάδι των ματιών της
έσβησε τη σκιά
μιας παρουσίας
που πάντα απουσίαζε.

Φαίδρα Ζαμπαθά – Παγουλάτου
Από τη συλλογή «Η ανάσα της σιωπής», Ιωλκός 2008

Άγιος

Μνήμη Σταύρου Τορνέ


Κουβαλά το σταυρό του
Βακτηρία

Ανεβαίνει το Γολγοθά του
Τραγουδώντας
Αμανέδες

Γιάννης Βούλτος

ΜΠΑΛΑΝΤΑ
ΣΤΟΥΣ ΑΔΟΞΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ


Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλαίν· τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγκό με “Τιμωρίες” την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι

Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
και αν οι Μπωντλαίρ εζήσανε νεκροί,
η Αθανασία τούς είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που' ναι.

Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,
στην τραγική απάτη τους δομένοι
πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι

Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
“Ποιος άδοξος ποιητής” θέλω να πούνε
“την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι;”

K. Γ. Καρυωτάκης
(1896 - 1928)

Η ΜΠΟΓΙΑ

Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν
να μάθουνε που βρήκα τη μπογιά

Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
Όμως μπογιά δε βρήκαν

Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν


Αλέξανδρος Παναγούλης
(1939 - 1976)
"Τα Ποιήματα" εκδ. Παπαζήση

Φερώνυμοι ποιητές
Είσαστε σεις που κάθε μέρα
Δικάζετε την Ποίηση
Και την καταδικάζετε
Ισόβια
Στις φυλακές της αγοράς
Εσείς οι αγοραίοι
Νομίζετε πως θα σωφρονιστεί

Γιάννης Βούλτος

6 Δεκέμβρη 2008 μ.Χ.

Μνήμες Κατοχής
Όταν απαγορευόταν
Η Κυκλοφορία
Η Ελευθερία

Τότε σκοτώναν τα παιδιά
Στα πεζοδρόμια
Οι Γερμανοί

Γιάννης Βούλτος

Αρχαιογνωσία

Αρχαία ερείπια
Ανθρώπινης μοίρας
Τα εμά εκ των σων

Γιάννης Βούλτος, Παραθήκη

ΟΞΥΜΩΡΟ

Εικονική Ζωή
αντί
Πραγματικός Θάνατος


Αλέξανδρος Φωσταίνης

Δεσμοί Χώματος, Διάττων, 2000

17 Νοέμβρη 2008 μ.Χ.

Εκεί Πολυτεχνείο
Εκεί Πολυτεχνείο

Εδώ Εμείς
Τέχνες πολλές
Κατεργαζόμαστε
ΟΙ ΠΕΝΗΤΕΣ

Γιάννης Βούλτος

Intensité

Κέρασέ με
Το ελιξίριο της άγνοιας
Ύψιστη μορφή αναστολής
Σε κήδεψα εντός μου
Νύχτες αντικατοπτρισμών
Με μάταιους πόθους
Των αισθήσεων
Προσευχές αδόκιμες
Καταφυγής

Γιάννης Βούλτος, Παραθήκη

Δημήτρης Κατσαγάνης

X

Σηκώθηκε να χορέψει,
κι ανέσυρε τους νεκρούς
που αγαπούσε.

Τζίτζικας φτερούγισε,
ανοιχτή διαθήκη στον ποιητή.
Αν ποτέ σε κλάψω τόσο,
δεν θα σ’ έχω.

Από τα "ΑΝΤΙΔΩΡΑ"

Διδαχές

Στη Φαίδρα Ζαμπαθά Παγουλάτου


Διδάχτηκα στο Νείλο
Τέχνες πλανερές
Κομίζοντας σπονδές
Και τελετές ιερές

Από θεούς δεν ωφελήθηκα
Μα οι θνητοί μ’ εκτίμησαν
Η φήμη μου κατά πολύ με πέρασε
Κι όσοι παρίσταναν τους μαθητές μου
Θαυμάζονταν για τη σιωπή τους
Πιότερο κι από τους διάσημους λογάδες

Διδάχτηκα στον Τίγρη
Λόγους πλανερούς
Κομίζοντας πυρσούς
Κι αμέτρητους κλαυθμούς

Από θεούς τίποτε δεν λογάριασα
Και οι θνητοί με τίμησαν
Τη φήμη μου κατά πολύ την πέρασα
Κι όσοι εγίναν μαθητές μου
Θαυμάζονταν για το σπαθί τους
Πιότερο κι απ’ τους διάσημους δημίους

Διδάχτηκα στον Αχέροντα
Το Λόγο
Κομίζοντας θλίψη αέναη
Και σοφία θανάτου
Θεούς δε γνώρισα
Θνητός μες τους θνητούς
Φήμη δεν ξέρω τι θα πει
Κι οι μαθητές μου
Δεν πρόκειται να θαυμαστούν
Πιότερο από κανέναν

Γιάννης Βούλτος, Παραθήκη