Η ΜΠΟΓΙΑ

Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν
να μάθουνε που βρήκα τη μπογιά

Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
Όμως μπογιά δε βρήκαν

Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν


Αλέξανδρος Παναγούλης
(1939 - 1976)
"Τα Ποιήματα" εκδ. Παπαζήση

Φερώνυμοι ποιητές
Είσαστε σεις που κάθε μέρα
Δικάζετε την Ποίηση
Και την καταδικάζετε
Ισόβια
Στις φυλακές της αγοράς
Εσείς οι αγοραίοι
Νομίζετε πως θα σωφρονιστεί

Γιάννης Βούλτος

6 Δεκέμβρη 2008 μ.Χ.

Μνήμες Κατοχής
Όταν απαγορευόταν
Η Κυκλοφορία
Η Ελευθερία

Τότε σκοτώναν τα παιδιά
Στα πεζοδρόμια
Οι Γερμανοί

Γιάννης Βούλτος

Αρχαιογνωσία

Αρχαία ερείπια
Ανθρώπινης μοίρας
Τα εμά εκ των σων

Γιάννης Βούλτος, Παραθήκη

ΟΞΥΜΩΡΟ

Εικονική Ζωή
αντί
Πραγματικός Θάνατος


Αλέξανδρος Φωσταίνης

Δεσμοί Χώματος, Διάττων, 2000

17 Νοέμβρη 2008 μ.Χ.

Εκεί Πολυτεχνείο
Εκεί Πολυτεχνείο

Εδώ Εμείς
Τέχνες πολλές
Κατεργαζόμαστε
ΟΙ ΠΕΝΗΤΕΣ

Γιάννης Βούλτος

Intensité

Κέρασέ με
Το ελιξίριο της άγνοιας
Ύψιστη μορφή αναστολής
Σε κήδεψα εντός μου
Νύχτες αντικατοπτρισμών
Με μάταιους πόθους
Των αισθήσεων
Προσευχές αδόκιμες
Καταφυγής

Γιάννης Βούλτος, Παραθήκη

Δημήτρης Κατσαγάνης

X

Σηκώθηκε να χορέψει,
κι ανέσυρε τους νεκρούς
που αγαπούσε.

Τζίτζικας φτερούγισε,
ανοιχτή διαθήκη στον ποιητή.
Αν ποτέ σε κλάψω τόσο,
δεν θα σ’ έχω.

Από τα "ΑΝΤΙΔΩΡΑ"

Διδαχές

Στη Φαίδρα Ζαμπαθά Παγουλάτου


Διδάχτηκα στο Νείλο
Τέχνες πλανερές
Κομίζοντας σπονδές
Και τελετές ιερές

Από θεούς δεν ωφελήθηκα
Μα οι θνητοί μ’ εκτίμησαν
Η φήμη μου κατά πολύ με πέρασε
Κι όσοι παρίσταναν τους μαθητές μου
Θαυμάζονταν για τη σιωπή τους
Πιότερο κι από τους διάσημους λογάδες

Διδάχτηκα στον Τίγρη
Λόγους πλανερούς
Κομίζοντας πυρσούς
Κι αμέτρητους κλαυθμούς

Από θεούς τίποτε δεν λογάριασα
Και οι θνητοί με τίμησαν
Τη φήμη μου κατά πολύ την πέρασα
Κι όσοι εγίναν μαθητές μου
Θαυμάζονταν για το σπαθί τους
Πιότερο κι απ’ τους διάσημους δημίους

Διδάχτηκα στον Αχέροντα
Το Λόγο
Κομίζοντας θλίψη αέναη
Και σοφία θανάτου
Θεούς δε γνώρισα
Θνητός μες τους θνητούς
Φήμη δεν ξέρω τι θα πει
Κι οι μαθητές μου
Δεν πρόκειται να θαυμαστούν
Πιότερο από κανέναν

Γιάννης Βούλτος, Παραθήκη

Δημήτρης Κάββουρας


Τα βασίλεια πεθαίνουν πριν πεθάνουν
όταν οι αητοί ξεμάθουν να πετούν
και λουφάζουν κουρασμένοι στα χαλάσματα.

Από το βιβλίο «Τοπία μνήμης Ελληνικά», Περί Τεχνών, 2007

Γιώργος Καφταντζής (1920-1998)

Νεκρέ ποιητή
Καιρών αλλοτινών
Πιάνω το βιβλίο σου
Ν’ ακούσω τη φωνή σου
Να δω τις οπτασίες σου
Ν’ αγγίξω τα ίχνη
Του αποχωρισμού σου
Να ζήσω μονάχα
Την αύρα
Τη δική σου
Των πριν από σένα
Των πριν από μένα
Τη δική μου
Την αύρα
Της ζωής
Που γεννούν τα ποιήματα

Γιάννης Βούλτος

Εγώ, ο πίθηκος
Θέλω σκουριασμένες πρόκες
σε Τίμιο ξύλο
να καρφώσω

Δημήτριος Μουζάκης

Απόσπασμα από το ποίημα "Σχέδιο Ποιητικής" της συλλογής
"Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ", εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 2006

Τούτο το ποίημα
Είναι νεκρό
Με το που γράφτηκε
Έσβησε στα χέρια μου
Τώρα
Μόνον εσένα περιμένει
Να τ' αναστήσεις

Γιάννης Βούλτος

ΜΥΡΗΣ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ 142 Μ.Κ.

«ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ, ΒΕΒΑΙΩΣ, ΠΟΥ Ο ΜΥΡΗΣ» ΗΤΑΝ
ΠΑΜΦΑΓΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ. ΕΠΙΔΙΩΚΟΝ ΤΟ
ΠΑΝΕΘΝΙΚΟΝ ΕΥΡΟΣ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΣ. ΜΕΧΡΙ ΤΟ
ΧΑΡΙΛΑΟ ΕΒΓΑΛΕ ΣΤΟ ΚΛΑΡΙ (ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΤΑ
ΘΑΝΑΤΟΝ) ΜΕ ΤΑ ΣΥΓΓΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΤΙ
ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ, ΤΙ ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ, ΤΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, ΤΙ
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ, ΤΙ ΜΕΓΑΛΟΣΤΟΜΕΣ ΡΗΤΟΡΕΙΕΣ, ΤΙ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΤΙ ΧΟΛΕΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ, ΤΙ ΣΤΙΧΟΙ,
ΤΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΙΛΟ, ΤΙ
ΔΙΑΦΗΜIΣΗ, ΤΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΤΙ ΔΗΜΟ-
ΣΙΕΥΣΕΙΣ, ΤΙ ΓΛΕΙΨΙΜΟ, ΤΙ ΧΡΗΜΑ. ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛ-
ΛΟΙ ΕΜΠΡΟΣ ΤΟΥ ΣΟΥΖΑ, ΑΠΟ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ,
ΣΕΒΑΣΜΟ Ή ΦΟΒΟ ΣΤΟ ΚΥΚΛΩΜΑ ΤΟΥ. ΠΕΡΑΣΕ
ΚΑΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ Ο ΜΥΡΗΣ: ΣΑΝ ΤΗ ΓΗ ΜΕ
ΤΙΡΑΝΤΕΣ ΕΓΙΝΕ ׂΗ ΜΟΝΗ ΜΕΡΙΜΝΑ ΤΟΥ
ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΚΑΙ
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΟΥ.


ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤΕΜΝΗΣ (1952 – 2006)

«ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ», Εκδόσεις Πολιτιστική, 2006

Επίγραμμα ΙΙ

Εγώ ο θεός
Σωριασμένος στην άσφαλτο

Εγώ ο άνθρωπος
Καθισμένος στο κράσπεδο

Γιάννης Βούλτος, "Παραθήκη"

Από μηχανής θνητός

Σαν καβαλάρης δίχως μοίρα
σοδιάζω στα μεσόστρατα
ξωμάχους τους ανέμους
να παίξουν με τη λησμονιά
το χάροντα στα ζάρια

Γιάννης Βούλτος