ΟΞΥΜΩΡΟ

Εικονική Ζωή
αντί
Πραγματικός Θάνατος


Αλέξανδρος Φωσταίνης

Δεσμοί Χώματος, Διάττων, 2000

17 Νοέμβρη 2008 μ.Χ.

Εκεί Πολυτεχνείο
Εκεί Πολυτεχνείο

Εδώ Εμείς
Τέχνες πολλές
Κατεργαζόμαστε
ΟΙ ΠΕΝΗΤΕΣ

Γιάννης Βούλτος

Intensité

Κέρασέ με
Το ελιξίριο της άγνοιας
Ύψιστη μορφή αναστολής
Σε κήδεψα εντός μου
Νύχτες αντικατοπτρισμών
Με μάταιους πόθους
Των αισθήσεων
Προσευχές αδόκιμες
Καταφυγής

Γιάννης Βούλτος, Παραθήκη

Δημήτρης Κατσαγάνης

X

Σηκώθηκε να χορέψει,
κι ανέσυρε τους νεκρούς
που αγαπούσε.

Τζίτζικας φτερούγισε,
ανοιχτή διαθήκη στον ποιητή.
Αν ποτέ σε κλάψω τόσο,
δεν θα σ’ έχω.

Από τα "ΑΝΤΙΔΩΡΑ"

Διδαχές

Στη Φαίδρα Ζαμπαθά Παγουλάτου


Διδάχτηκα στο Νείλο
Τέχνες πλανερές
Κομίζοντας σπονδές
Και τελετές ιερές

Από θεούς δεν ωφελήθηκα
Μα οι θνητοί μ’ εκτίμησαν
Η φήμη μου κατά πολύ με πέρασε
Κι όσοι παρίσταναν τους μαθητές μου
Θαυμάζονταν για τη σιωπή τους
Πιότερο κι από τους διάσημους λογάδες

Διδάχτηκα στον Τίγρη
Λόγους πλανερούς
Κομίζοντας πυρσούς
Κι αμέτρητους κλαυθμούς

Από θεούς τίποτε δεν λογάριασα
Και οι θνητοί με τίμησαν
Τη φήμη μου κατά πολύ την πέρασα
Κι όσοι εγίναν μαθητές μου
Θαυμάζονταν για το σπαθί τους
Πιότερο κι απ’ τους διάσημους δημίους

Διδάχτηκα στον Αχέροντα
Το Λόγο
Κομίζοντας θλίψη αέναη
Και σοφία θανάτου
Θεούς δε γνώρισα
Θνητός μες τους θνητούς
Φήμη δεν ξέρω τι θα πει
Κι οι μαθητές μου
Δεν πρόκειται να θαυμαστούν
Πιότερο από κανέναν

Γιάννης Βούλτος, Παραθήκη

Δημήτρης Κάββουρας


Τα βασίλεια πεθαίνουν πριν πεθάνουν
όταν οι αητοί ξεμάθουν να πετούν
και λουφάζουν κουρασμένοι στα χαλάσματα.

Από το βιβλίο «Τοπία μνήμης Ελληνικά», Περί Τεχνών, 2007

Γιώργος Καφταντζής (1920-1998)

Νεκρέ ποιητή
Καιρών αλλοτινών
Πιάνω το βιβλίο σου
Ν’ ακούσω τη φωνή σου
Να δω τις οπτασίες σου
Ν’ αγγίξω τα ίχνη
Του αποχωρισμού σου
Να ζήσω μονάχα
Την αύρα
Τη δική σου
Των πριν από σένα
Των πριν από μένα
Τη δική μου
Την αύρα
Της ζωής
Που γεννούν τα ποιήματα

Γιάννης Βούλτος

Εγώ, ο πίθηκος
Θέλω σκουριασμένες πρόκες
σε Τίμιο ξύλο
να καρφώσω

Δημήτριος Μουζάκης

Απόσπασμα από το ποίημα "Σχέδιο Ποιητικής" της συλλογής
"Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ", εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 2006

Τούτο το ποίημα
Είναι νεκρό
Με το που γράφτηκε
Έσβησε στα χέρια μου
Τώρα
Μόνον εσένα περιμένει
Να τ' αναστήσεις

Γιάννης Βούλτος

ΜΥΡΗΣ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ 142 Μ.Κ.

«ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ, ΒΕΒΑΙΩΣ, ΠΟΥ Ο ΜΥΡΗΣ» ΗΤΑΝ
ΠΑΜΦΑΓΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ. ΕΠΙΔΙΩΚΟΝ ΤΟ
ΠΑΝΕΘΝΙΚΟΝ ΕΥΡΟΣ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΣ. ΜΕΧΡΙ ΤΟ
ΧΑΡΙΛΑΟ ΕΒΓΑΛΕ ΣΤΟ ΚΛΑΡΙ (ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΤΑ
ΘΑΝΑΤΟΝ) ΜΕ ΤΑ ΣΥΓΓΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΤΙ
ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ, ΤΙ ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ, ΤΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, ΤΙ
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ, ΤΙ ΜΕΓΑΛΟΣΤΟΜΕΣ ΡΗΤΟΡΕΙΕΣ, ΤΙ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΤΙ ΧΟΛΕΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ, ΤΙ ΣΤΙΧΟΙ,
ΤΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΙΛΟ, ΤΙ
ΔΙΑΦΗΜIΣΗ, ΤΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΤΙ ΔΗΜΟ-
ΣΙΕΥΣΕΙΣ, ΤΙ ΓΛΕΙΨΙΜΟ, ΤΙ ΧΡΗΜΑ. ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛ-
ΛΟΙ ΕΜΠΡΟΣ ΤΟΥ ΣΟΥΖΑ, ΑΠΟ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ,
ΣΕΒΑΣΜΟ Ή ΦΟΒΟ ΣΤΟ ΚΥΚΛΩΜΑ ΤΟΥ. ΠΕΡΑΣΕ
ΚΑΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ Ο ΜΥΡΗΣ: ΣΑΝ ΤΗ ΓΗ ΜΕ
ΤΙΡΑΝΤΕΣ ΕΓΙΝΕ ׂΗ ΜΟΝΗ ΜΕΡΙΜΝΑ ΤΟΥ
ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΚΑΙ
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΟΥ.


ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤΕΜΝΗΣ (1952 – 2006)

«ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ», Εκδόσεις Πολιτιστική, 2006

Επίγραμμα ΙΙ

Εγώ ο θεός
Σωριασμένος στην άσφαλτο

Εγώ ο άνθρωπος
Καθισμένος στο κράσπεδο

Γιάννης Βούλτος, "Παραθήκη"

Από μηχανής θνητός

Σαν καβαλάρης δίχως μοίρα
σοδιάζω στα μεσόστρατα
ξωμάχους τους ανέμους
να παίξουν με τη λησμονιά
το χάροντα στα ζάρια

Γιάννης Βούλτος

Θάλασσα νεκρή
μετρά τις κατάρες μας
το καλοκαίρι

Γιάννης Βούλτος

Τη νύχτα

Χτυπώ τις πόρτες σας τη νύχτα
Εγώ ύπνο δεν έχω
Γυρίζω στα σπίτια σας
Σκορπώ την αγρύπνια μου
Σας χτυπώ με μανία
Πόρτες αμέτρητες
Λίγοι ανοίγουν
Οι πιο πολλοί
Κοιμούνται βαθιά
Λήθαργο
Δίχως όνειρα
Όσο κι αν τους χτυπώ
Δεν ακούγεται

Όμως κάποιοι ανοίγουν
Κάποιοι που ξενυχτούν
Και βλέπουν μόνο εφιάλτες
Κι ο πιο συχνός τους
Κι ο χειρότερος
Είναι πως έρχομαι
Και τους χτυπώ
Τη νύχτα

Γιάννης Βούλτος

Κοιμάμαι
Με την πόρτα ανοιχτή
Στο πέλαγο
Το απερίγραπτο
Μια ομορφάδα
Πιότερο άγρια
Κι απ’ τα λόγια του τότε
Αγνάντι
Μια σπιθαμή
Στο νησί των τυφλών ποιητών

Και βλέπω
Τα ποιήματα
Τα επιτύμβια
Γραμμένα στο νου μου
Απ’ τα χέρια
Του αυτόχειρα

Γιάννης Βούλτος

Όταν στην Αρένα
ουρλιάζουν τα πλήθη
στη θέα των Ταύρων
Το αίμα ποτάμι
κυλάει στο Βουνό
Των όρνεων τα ράμφη
μπηγμένα στις σάρκες
Όπως προστάζει
το Κράτος κι η Βία

Στο παράθυρο

Κάδρο το παράθυρό μου
Ένας πίνακας νύχτα της πόλης
Παίζουν τα φώτα
Λευκά κίτρινα γαλάζια
Παίζουν στο νου μου
Ανταμοιβές εκεί έξω

Στο παράθυρο τζάμι διπλό
Με μονώνει
Μ’ εμποδίζει να βγω
Να μπω στον πίνακα
Στη ζωή των άλλων
Την κλειδωμένη

Γιάννης Βούλτος