ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗ

Νύχτα στις λεωφόρους και στις εθνικές οδούς

του εφιάλτη σου
Όταν οδηγώντας δε θα ανταμώνεις πια ούτε ψυχή απ’ τ’ άλλο ρεύμα
Τότε θα προβάλλουν δίπλα στα εικονοστάσια τους
Όλοι οι σκοτωμένοι κείνων των δρόμων της ασφάλτου
Καθένας με την αποκρουστική μορφή
Τη χαρισμένη από τη μοίρα του την ώρα του θανάτου
Θα σε χαιρετούν όσοι έχουν χέρια
Θα σου μιλούν όσοι έχουν πρόσωπα
Οι άλλοι που δεν τους έχει μείνει τίποτα
Θα χουν γραμμένο στο οδόστρωμα με αίμα ένα μήνυμα
Για σένα που μπορείς να το διαβάσεις
Για σένα που μπορείς να τους ακούσεις
«οι δρόμοι αυτοί θα είναι πάντα στοιχειωμένοι»
Και πάντα θ’ αντικρίζεις τους νεκρούς
Νύχτα στις λεωφόρους και στις εθνικές οδούς

του εφιάλτη σου

Γιάννης Βούλτος (2008)

Δεν κατάφερες τίποτα

Μας γύρεψες
Να μας πάρεις το αίμα
Μας έδωκες γρόσια
Να σε προσκυνούμε
Να σου τάξουμε
Έργα και ημέρες
Να προδώσουμε
Ότι όρκους κι αν κάμαμε
Να χωρίσουμε
Τη γης απ’ τα σύννεφα

Δεν κατάφερες τίποτα
Δε σου κάνει το αίμα μας
Δε μας κάνουν τα γρόσια σου
Δεν πωλείται ο θάνατος

Γιάννης Βούλτος (2007)

Σου φωνάζω
Κουράστηκα
Δε θα προφτάσουμε
Μου απαντάς
Με απάθεια
Μην πασχίζεις του κάκου
Άσε τα χρόνια
Να λιώνουν το νου

Γιάννης Βούλτος (2008)

Δίκην Δούναι

Μας κατηγόρησαν
Ενώπιον της δημοκρατίας τους
Σιωπηλοί μάρτυρες
Βλοσυροί ένορκοι
Λαλίστατοι κατήγοροι
Δεν πρόκειται να εγερθώ
Ενώπιον της δημοκρατίας σας
Η ετυμηγορία είναι γνωστή αρχαιοτάτων
Δεν αποποιηθήκαμε την ενοχή μας
Η καταδίκη μας είναι ζήτημα όχλου

Γιάννης Βούλτος "Παραθήκη"

Χαϊκού του φίλου

Φίδι ο φίλος
Φιλεύει το φαρμάκι
Φριχτό φυλαχτό

Γιάννης Βούλτος (2008)

Φωτό: Αρχείο Διονύση Βούλτου

Άστεγος

Κατέληξες άστεγος
Κι εύχεσαι
Να μη βρέξει
Στο αύριο
Μέσ’ από τους κάδους
Ακούς
Επιμνημόσυνες άριες
Σου θυμίζουν
Τη βολή την παλιά σου
Να κινάς
Αχάραγο
Να γυρίζεις
Νύχτα
Να γράφεις τα μαντάτα σου
Απ’ του κόσμου
Τα ταξίδια σου

Γιάννης Βούλτος (2007)

ΦΩΝΕΣ

Στο Γιάννη Τόλια


Για ν’ ακούσω φωνές
Που φωλιάζουνε μέσα μου
Θέλησα να σου γράψω
Τούτα τα λόγια τα λίγα
Είν’ εύκολο ν’ αφουγκραστείς
Κείνη τη στοχαστική
Που ροκανίζει τις μέρες μας
Η άλλη που κλαίει
Δεν ξέρω αν μ’ αρέσει
Μου φανερώνεται άξαφνα
Και με φαρμακώνει
Κάθε που μου μιλά
Για τ’ ανθρώπινα
Εγώ
Όμως γυρεύω τη δύσκολη
Που ψιθυρίζει κάποτε
Πριν κοιμηθώ
Και ίσα που ακούγεται

Πάντα με καλούσαν
Ψίθυροι

Γιάννης Βούλτος (2007)

ΓΥΡΙΣΜΟΣ

Νοιώσε
Την ύπουλη ανάγκη μου
Ζήσε
Την άδεια χαρά μου
Πρόσταξε
Και θα γίνει το θέλημα
Του νεκρού γυρισμού

Στη θάλασσα
Έριξα το κουφάρι του
Ξεβράστηκε
Σ’ ένα ακρογιάλι ψεμάτων

Εκεί που θα συναντηθούμε
Εκεί που θα μας στήσουν ενέδρα

Γιάννης Βούλτος (2008)

ΠΑΣΧΑ

Εγώ ο Θεός
Κρεμασμένος στο δέντρο
Εγώ ο Άνθρωπος
Φιλημένος στο μάγουλο

Γιάννης Βούλτος (2008)

Φωτο: Αρχείο Διονύση Βούλτου

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ

Έξι χρόνια νεκρός ο πατέρας
Τον πρώτο καιρό
Σύχναζε στον ύπνο μου
Κατόπιν αραίωσε
Φέτος έρχεται σπάνια

Στην αρχή
Κάτι μ’ ορμήνευε
Έπειτα μ’ άφησε
Να ζήσω μόνος μου
Είπε

Έτσι κάνουν οι νεκροί
Στο τέλος
Ξεχνούν τους ζωντανούς

2007 Ανέκδοτο

Γράμματα

Πάει καιρός που δεν είδα
Τον τόπο που σου ’γραφα
Εκεί που ζωγράφιζα
Τη χαρά

Είδα χτες έναν ξένο
Μίλησε
Για φόβους
Και νίκες
Μου ’πε
Μη με ρωτάς
Σαν περάσεις τα φώτα του πλήθους
Άκουσε τον αγέρα

Από τη συλλογή "Νιρβανοποιείον" (2005)

Αποκάλυψη

Απογυμνώνεστε
Παρά την προσπάθεια
Δήθεν ενάρετης καλύψεως
Σ' ένα καρναβάλι
Υπόγειας επάρκειας
Απροσπέλαστης

Από τη συλλογή "Παράλλαξις" (2004)

I focalize inside
I entomb
In pleasant reminiscences
The hate for the human paucity

Voultos 2008

Φωτο: Γιάννης Βούλτος (1990)

Των παλαιών ποιητών

Τρόμος σε πιάνει
Όταν το νοιώσεις
Έτσι νωρίς
Το ολέθριο δώρο

Κλιτή ασύστατη
Ζωή αβάσταχτη
Βλέπεις μπροστά σου
Σ’ αυτή τη στράτα

Μακριά απ’ τον κόσμο
Μακριά από πράξεις
Να ζήσεις σου πρέπει

Αυτά που νοιώθεις
Κόψε κομμάτια
Γίνου του λόγου σου
Ωτακουστής

Χωρίς το φόνο
Κάμε το πτώμα
Να τρώει την καρδιά του

Χοές ικεσίες
Στο βωμό της Ιδέας
Ιδανικός Πρωτέας
Στους χρησμούς του

Και η Ιδέα
Χαμένη στους δρόμους
Να πάρει σάρκα
Πασχίζεις

Τούτο το έργο
Τρώει σου τα σπλάχνα
Καίει σου τα νεύρα
Ξεσκίζει το νου

Διαβάστηκε στο 27ο Συμπόσιο Ποίησης (2007)

Άγγελοι στάθηκαν στις πλάτες τους
Άλογα της λησμονιάς καβάλησαν
Και κίνησαν
Έφτασαν νύχτα και χαιρέτισαν
Τόπους κρυφούς του πόνου
Εκεί που έφυγαν οι φίλοι
Εκεί που κάηκαν
Τα άλογα της λησμονιάς

Από τη συλλογή¨"Επί της οδού Εκείνοι" (1993)

Νηνεμία

Τα χείλη μας
Σταμάτησαν να παίζουν
Η ψυχή ασύγγνωστη
Ελπίδας έργο εγκόσμιο
Θα ποιήσει

Διασκευή από τη συλλογή "Η Κατακρήμνιση των Αστέρων" (1993)