45

Σμίλευε την πέτρα

Να της δώσει

Τη μορφή της θλίψης του

Σμίλευε στα σκοτεινά

Στην πλατιά τη νύχτα

Ξημερώματα

Με το πρώτο φως

Η πέτρα

Γίνηκε άμμος

Δίπλα στο κύμα

Γιάννης Βούλτος

ΑΠΟΚΤΗΝΩΣΗ

                        κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή,

                γιατί είναι αμίλητη και προχωράει

                                    Γ. Σεφέρης

Όταν βομβαρδίζονται σχολειά

Όταν σκοτώνονται παιδιά

Και οι άνθρωποι

Τα βλέπουν αυτά

Σαν μια είδηση απλή

Συνηθισμένη καθημερνή

Στην τηλεόραση

Για ποια εγκλήματα

Για ποια κτήνη ανθρωπόμορφα

Να μιλήσουν οι δασκάλοι

Σε τούτους τους ανθρώπους

Γιάννης Βούλτος

ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΑ

Χτίζουμε

Πέτρινα ελεγεία

Για τα πρώτα θύματα

Κι ύστερα

Ανεπαίσθητα

Μπαίνουμε κι εμείς

Με τη σειρά μας

Στις τάξεις των θυτών

Γιάννης Βούλτος

Христо Ботев

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΟΥ

Ω Θεέ της Δικαιοσύνης, Θεέ μου, -

όχι, όχι εσύ του Πάνου Κόσμου,

μα εσύ μονάχα που είσαι εντός μου,

μες στη βαθιά ψυχή μου, Θεέ μου!

Όχι, όχι εσύ, που γονατίζουν

μπρος σου οι καλόγεροι, οι παπάδες,

κ’ οι αγροίκοι ορθόδοξοι, λαμπάδες

σού ανάβουν και σε θυμιατίζουν.

Όχι εσύ, βέβαια, που ’χεις πλάσει

τον άνθρωπον από πηλό,

και σκλάβο έχεις παντοτεινό

το πλάσμα σου καταδικάσει.

Όχι εσύ, βέβαια, που ’χεις χρίσει

πάπες, πατριάρχες, βασιλείς,

και στη μιζέρια δυστυχείς,

τους αδελφούς μου έχεις αφήσει.

Εσύ όχι, που στον σκλάβο λες, -

μ’ ελπίδες μόνο, ώσπου πεθαίνει,

ζώντας τον μάταιες, - να υπομένη

με νήστειες και με προσευχές.

Όχι εσύ, Κύριε των αισχρών

τυράννων και των απατεώνων,

των ηλιθίων είδωλο μόνον

κι όλων, του ανθρώπου, των εχθρών.

Μα εσύ του Λόγου Θεέ, σιμά σου

μόνο που οι σκλάβοι αναγαλιάζουν,

και που γοργά, αύριο, θα γιορτάζουν

οι λαοί, μαζί όλοι τ’ όνομά σου!

Αγάπη ζώσα, στον καθένα

να εμπνεύσεις, για τη λευτεριά, -

που, όπως μπορεί, να πολεμά

του λαού τους δήμιους ο καθένας.

Δυνάμωσε και το δικό μου

χέρι, που ο σκλάβος σαν ξεσηκωθή,

στων πολεμάρχων τη γραμμή

να βρω κ’ εγώ το θάνατό μου.

Κάμε, η φλεγόμενη καρδιά μου

μην κρυώση εδώ στην ξενιτειά,

και να μην ακουστή η λαλιά μου

σάμπως μια βοή στην ερημιά.

HRISTO BOTEV

1848 – 1876

Μετάφραση Άρης Δικταίος

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΤΟΥ Γ. Σ.

Μυριάδες φίδια

Πνίξανε τον τόπο

Και δεν υπάρχουνε πια

Γάτες τ’  Άι Νικόλα

Τούτες εδώ

Από χρόνια

Τρώνε και παχαίνουνε

Τρώνε και κοιμούνται

Ολημερίς

Πώς λοιπόν να σηκωθούνε

Τα δύσμοιρα τα ζωντανά

Να πολεμήσουνε

Τόσα φίδια

Γιάννης Βούλτος

ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ

                                                                                    
Ο ειδικός φρουρός με την μηχανή του παρέσυρε και
τραυμάτισε θανάσιμα ηλικιωμένη πεζή - Από τις
τύψεις τράβηξε το υπηρεσιακό του όπλο και έδωσε
επί τόπου τέλος στη ζωή του

      Από τον ημερήσιο τύπο


Μπροστά σε τούτον
Τον Απόλυτο
Ορισμό της Τραγωδίας
Εμείς
Οι υπόλοιποι
Στέκουμε στη ζωή μας
Κακοί ηθοποιοί
Κομπάρσοι της ανάγκης
Σε μια μεγάλη
Μαύρη κωμωδία


Γιάννης Βούλτος

Ρωμέικο του ΄14 (Σ’ αυτόν τον καναπέ)

Όπως κάθε βράδυ,

Ξαπλώνεις ράθυμα

Στον καναπέ σου

Χαζεύεις

Στην τηλεόραση

Πως πέφτουν τα κορμιά

Νεκρά στους δρόμους

Σε Ουκρανίες, Βενεζουέλες

Και «στοχάζεσαι»

- Πάλι καλά

  που μ’ έχουνε

  ναρκωμένο εδώ

  σ’ αυτόν τον καναπέ

  και δε μιλώ

  και είμαι ζωντανός

  για να πεθαίνω ήσυχα

  στο σπίτι μου

  σ’ αυτόν τον καναπέ

Γιάννης Βούλτος

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΛΤΟΣ, ΜΑΡΤΥΡΙΑ

ΜΑΡΤΥΡΙΑ PDF

Tu Fu

ΥΠΟΤΑΓΗ

Τον ποιητή Του Φου

Τον κάλεσαν να διδαχτεί εκεί που πρέπει να  διδάξει

Τον κάλεσαν να υποταχτεί στους ήδη υποταγμένους

Και κείνος τους απάντησε

-  Είμαι κι εγώ υποταγμένος

      Στην ελευθερία μου

        Που την έχω διδαχτεί

          Και είμαι ταγμένος

            Να τη διδάξω

Γιάννης Βούλτος

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΛΤΟΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑ

ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑ, PDF

EXODUS: Κολάζ 2004

ΒΑΔΗΝ

Στην αρχή βάδιζαν παρέα

Όμως ανεπαίσθητα

Άρχισε να προπορεύεται

Να ξεμακραίνει

Δεν έκανε σαν τους υπόλοιπους

Πολλές στάσεις στην πορεία

Δεν καθυστερούσε

Κάποιες φορές όμως γυρνούσε

- Ανθρώπινες αδυναμίες  θα πεις -

Κι έψαχνε τους συνοδοιπόρους

Πισωδρομώντας

Απ’ αυτούς άλλοι

Παρίσταναν πως δεν τον γνώριζαν

Άλλοι πως τον ξέχασαν

Κι ήταν και κάποιοι τελευταίοι

Που βάδιζαν

Με το ρυθμό τους

Που νόμιζαν

Πως τον είχαν διαλέξει αυτοί

Δίχως λοιπόν συνοδοιπόρους

Άρχισε ξανά να ξεμακραίνει

Με μόνη την ελπίδα

Πως κάποιος

Απ’ αυτούς που ακολουθούν

Κάποια στιγμή

Επιταχύνοντας

Θα τον προλάβει

Γιάννης Βούλτος

ΤΟΥ ΜΠΑΡΜΠΑ ΦΩΤΗ ΤΑ ΨΟΦΙΜΙΑ

                                          

                                      Στον Φώτη Κ.

Παραλλάζοντας τον Μαβίλη

Λέω  

Μπάρμπα Φώτη μου

Δεν υπάρχουνε

Γλώσσες νεκρές

Υπάρχουνε

Μυαλά νεκρά

Το λοιπόν

Μπάρμπα Φώτη μου

Συ που παρασταίνεις

Τον ποπολάρο

Σύρε να μαζώξεις

Τα ψοφίμια σου

Γιάννης Βούλτος

ΜΙΛΑΝΕ ΟΛΕΣ ...

Ρε συ Μίμη
Ποιος τη βατεύει
Τη Λένα
Που ολημερίς
Ξαπλώνει στο Ντιβάνι
Του Εκδοτικού
Οίκου Ανοχής της

Ανακοίνωση Λογοτεχνών Πάτρας

Η χτεσινή νύχτα με την «πράξη νομοθετικού περιεχομένου για τη δημόσια ελληνική ραδιοφωνία τηλεόραση» των αμόρφωτων και πολιτιστικά ‘’υπανάπτυκτων’’ κυβερνώντων, θα μείνει στην ιστορία της νεαρής δοκιμαζόμενης ελληνικής δημοκρατίας με μαύρα γράμματα. Όπως έμεινε και εκείνη η ζοφερή νύχτα της 21ης Απριλίου της χούντας των συνταγματαρχών. Η εικόνα του «Μεγάλου Αδερφού» που περιγράφει ο Όργουελ στο «1984», έγινε χτες τη νύχτα πραγματικότητα. Με το χέρι των κυβερνώντων να κατεβάζει έναν ακόμη διακόπτη της δημοκρατίας στη χώρα μας, εκείνον της δημόσιας ενημέρωσης και παραγωγής πολιτισμού. Προηγήθηκε ο στραγγαλισμός των δικαιωμάτων στην εργασία, στην ασφάλιση, στην υγεία και στη παιδεία. Κλείνοντας την ΕΡΤ παραδίδεται η ενημέρωση του Ελληνικού λαού αποκλειστικά στα ιδιωτικά κανάλια και τα συμφέροντά τους.

Τούτες τις ώρες, ας σκεφτούμε όλοι/ες μας ατομικά και ας δράσουμε συλλογικά. Και επιτέλους ας αναστοχαστούμε, με ποιο τρόπο και με ποιες πράξεις καθημερινά, ο καθένας και η κάθε μία μας, έχουμε θρέψει και έχουμε οπλίσει αυτά τα ‘’δολοφονικά’’ χέρια.

«Α! Φτάνει πια. Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά»

(Μανώλης Αναγνωστάκης)

Τούτες τις ώρες, ας κάνουμε ένα γενναίο βήμα, και ας αναπληρώσουμε συμπυκνωμένα, απουσίες, παραλείψεις, λάθη και αστοχίες, και ας δώσουμε το παρόν στα προσκλητήρια, με ότι μας έχει απομείνει ζωντανό, με τη ψυχή μας. Ας δώσουμε το χέρι στον διπλανό μας και ας πορευτούμε μαζί, ονομάζοντας τα πράγματα όπως είναι.

Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία (Μιχάλης Κατσαρός)

Πατρινοί λογοτέχνες:

Γιάννης Βούλτος, Σπύρος Βρεττός, Γιάννης Ζαρκάδης, Διονύσης Καρατζάς, Γιώργος Κοζίας, Αριστείδης Κουρτέσης, Δημήτρης Κωστήρης, Βασίλης Λαδάς, Γιάννης Παππάς, Αλέξανδρος Φωσταίνης, Βασίλης Χριστόπουλος, Γιάννης Χρυσανθόπουλος

ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

             Στον Ηλία Παπαχατζή

Ο Δάσκαλος
Δε σκύβει το κεφάλι
Αντικρίζει τα παιδιά
Στα μάτια

Ο πολιτικάντης
Ο ρουφιάνος
Ο χαφιές
Αυτός είναι 
Που σκύβει το κεφάλι
Αυτός είναι
Που προσκυνάει
Τους αφεντάδες του


Γιάννης Βούλτος

ΕΛΛΗΝΑ ΜΟΥ

Το χειρότερο

Δεν είναι
Που 'γινες
Ξανά ραγιάς
Το χειρότερο
Είναι
Που 'γινες
Πρεζόνι
Και περιμένεις
Κάθε τόσο
Να σου δίνουν
Τη Δόση σου


Γιάννης Βούλτος